Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 4
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:
Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?
Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?
Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.
Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.
Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.
Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.
A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.
A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.
Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?
Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?
Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?
Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?
Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.
Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.
Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.
Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.
Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.
Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.
Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.
Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.
Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.
W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,
W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,
Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.
ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.
A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.
Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.
Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:
Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.
Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?
Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?
Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;
Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.
Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.
O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.
Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.
Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.
Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.
Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.