Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 4

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:

nbg

Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:

2
bg

Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?

nbg

Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?

3
bg

Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.

nbg

Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.

4
bg

Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.

nbg

Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.

5
bg

A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.

nbg

A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.

6
bg

Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?

nbg

Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?

7
bg

Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?

nbg

Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?

8
bg

Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.

nbg

Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.

9
bg

Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.

nbg

Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.

10
bg

Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.

nbg

Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.

11
bg

Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.

nbg

Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.

12
bg

Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.

nbg

Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.

13
bg

W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,

nbg

W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,

14
bg

Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.

nbg

ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.

15
bg

A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.

nbg

Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.

16
bg

Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:

nbg

Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.

17
bg

Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?

nbg

Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?

18
bg

Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;

nbg

Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.

19
bg

Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

nbg

O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.

20
bg

Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.

nbg

Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.

21
bg

Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.

nbg

Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.