Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 4
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:
Wtedy Elifaz z Temanu odpowiedział:
Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?
Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?
Jeśli będziemy rozmawiać z tobą, nie będzie ci przykro? Ale któż może się od mówienia powstrzymać?
Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.
Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.
Oto nauczałeś wielu i ręce słabe umocniłeś.
Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.
Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.
Twoje słowa podnosiły upadającego, a omdlałe kolana wzmacniałeś.
A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.
A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.
A teraz, gdy to przyszło na ciebie, opadasz z sił, dotknęło cię i się trwożysz.
Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?
Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?
Czy twoja bojaźń nie była twoją ufnością, a prawość twoich dróg twoją nadzieją?
Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?
Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?
Przypomnij sobie, proszę, czy kiedykolwiek zginął ktoś niewinny? Albo gdzie sprawiedliwych wytępiono?
Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.
Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.
Według tego, co zauważyłem, ci, którzy orzą zło i sieją niegodziwość, zbierają je.
Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.
Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.
Od tchnienia Boga giną i od powiewu jego gniewu niszczeją.
Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.
Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.
Ryk lwa, głos dzikiego lwa i zęby lwiątek są złamane.
Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.
Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.
Lew ginie z braku łupu i młode lwicy rozpraszają się.
Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.
Oto potajemnie doszło do mnie słowo i moje ucho usłyszało szept.
W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,
W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,
W rozmyślaniu o nocnych widzeniach, gdy twardy sen spada na ludzi;
Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.
ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.
Ogarnęły mnie strach i drżenie, od których wszystkie moje kości zadrżały.
A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.
Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.
Wtedy duch przeszedł przed moją twarzą, zjeżyły się włosy na moim ciele.
Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:
Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.
Stanął, lecz nie rozpoznałem jego wyglądu, tylko jakiś kształt był przed moimi oczami; nastała cisza, a potem usłyszałem głos mówiący:
Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?
Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?
Czy śmiertelny człowiek może być sprawiedliwszy niż Bóg? Czy człowiek może być czystszy niż jego Stwórca?
Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;
Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.
Oto swoim sługom nie ufa i w swoich aniołach dostrzega braki;
Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.
O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.
O ileż bardziej w tych, którzy mieszkają w domach glinianych, których podstawa jest w prochu łatwiej ich zgnieść niż mola.
Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.
Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.
Od poranka aż do wieczora są gładzeni; giną na wieki, a nikt tego nie zauważa.
Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.
Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.
Czy ich wspaniałość nie przemija wraz z nimi? Umierają, ale nie w mądrości.