Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 7

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

ubg

Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?

2
bg

Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:

ubg

Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;

3
bg

Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

ubg

Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.

4
bg

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

ubg

Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.

5
bg

Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

ubg

Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.

6
bg

Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.

ubg

Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.

7
bg

Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.

ubg

Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.

8
bg

Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.

ubg

Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.

9
bg

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

ubg

Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.

10
bg

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

ubg

Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.

11
bg

Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

ubg

Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.

12
bg

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

ubg

Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?

13
bg

Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

ubg

Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;

14
bg

Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

ubg

Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;

15
bg

A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

ubg

Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.

16
bg

Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

ubg

Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.

17
bg

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

ubg

Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?

18
bg

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

ubg

Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?

19
bg

Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

ubg

Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

20
bg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

ubg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?

21
bg

Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.

ubg

Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.