Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 7

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.

ubg

Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?

2
nbg

Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.

ubg

Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;

3
nbg

Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.

ubg

Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.

4
nbg

Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.

ubg

Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.

5
nbg

Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

ubg

Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.

6
nbg

Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.

ubg

Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.

7
nbg

Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.

ubg

Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.

8
nbg

Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.

ubg

Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.

9
nbg

Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.

ubg

Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.

10
nbg

Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.

ubg

Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.

11
nbg

Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.

ubg

Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.

12
nbg

Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?

ubg

Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?

13
nbg

Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –

ubg

Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;

14
nbg

wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.

ubg

Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;

15
nbg

Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.

ubg

Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.

16
nbg

Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.

ubg

Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.

17
nbg

Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?

ubg

Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?

18
nbg

Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?

ubg

Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?

19
nbg

Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

ubg

Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

20
nbg

Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?

ubg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?

21
nbg

Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.

ubg

Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.