Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 7
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.
Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?
Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.
Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;
Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.
Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.
Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.
Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.
Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.
Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.
Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.
Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.
Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.
Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.
Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.
Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.
Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.
Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.
Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.
Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.
Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.
Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.
Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?
Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?
Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –
Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;
wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.
Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;
Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.
Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.
Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.
Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.
Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?
Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?
Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?
Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?
Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?
Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?
Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?
Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?
Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.
Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.