Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 7
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?
Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.
Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:
Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.
Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.
Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.
Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.
Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.
Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.
Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.
Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.
Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.
Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.
Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.
Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.
Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.
Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;
Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.
Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.
Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.
Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.
Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.
Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?
Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?
Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:
Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –
Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.
wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.
A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.
Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.
Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.
Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?
Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?
A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?
Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?
Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?
Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?
Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?
Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?
Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.
Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.