Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 9
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
A Hiob odpowiedział:
Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?
Doprawdy, wiem, że tak jest. Lecz jak człowiek miałby być usprawiedliwiony przed Bogiem?
Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.
Gdyby chciał się z nim spierać, nie odpowie mu ani raz na tysiąc.
Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?
Ma on mądre serce i potężną siłę. Kto mu się sprzeciwił i powodziło mu się?
On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.
On przenosi góry, a ludzie nie zauważają, przewraca je w swoim gniewie.
On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.
On wstrząsa ziemią z jej miejsca i trzęsą się jej filary.
Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
On rozkaże słońcu i ono nie wschodzi, zamyka też gwiazdy pieczęcią.
On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
On sam rozciąga niebiosa i kroczy po falach morza.
On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.
On stworzył Niedźwiedzicę, Oriona, Plejady i gwiazdozbiory południa.
On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.
On czyni rzeczy wielkie i niezbadane, cuda, których zliczyć nie można.
Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.
Oto przechodzi obok mnie, a nie widzę go; mija mnie, a ja go nie dostrzegam.
Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?
Oto gdy zabiera, któż go powstrzyma? Któż mu powie: Co czynisz?
Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.
Gdyby Bóg nie odwrócił swego gniewu, zuchwali pomocnicy upadliby pod nim.
Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?
Jakże ja mu odpowiem? Jakie słowa wybiorę, aby się z nim spierać?
Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.
Choćbym był sprawiedliwy, nie odpowiedziałbym mu, lecz błagałbym swojego sędziego.
Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:
Choćbym go wzywał, a on by się odezwał, jeszcze nie uwierzyłbym, że mnie wysłuchał;
Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;
Kruszy mnie bowiem burzą i pomnaża moje rany bez powodu.
Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.
Nie pozwala mi odetchnąć, raczej napełnia mnie goryczą.
Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?
Jeśli chodzi o siłę, oto jest potężny, a jeśli chodzi o sąd, któż mnie przed niego przyprowadzi?
Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.
Jeśli się usprawiedliwię, moje usta mnie potępią. Jeśli powiem, że jestem doskonały, to one wykażą, że jestem przewrotny.
Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.
Choćbym był doskonały, przecież nie znałbym swojej duszy; gardziłbym swoim życiem.
Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;
Jedno jest pewne, dlatego powiedziałem: On niszczy zarówno doskonałego, jak i niegodziwego;
Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;
Jeśli bicz nagle zabija, śmieje się on z doświadczenia niewinnych.
Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?
Ziemia została wydana w ręce niegodziwego. On zakrywa oblicze sędziów. A jeśli nie on, któż to czyni?
Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.
Ale moje dni są szybsze niż goniec, uciekły i nie widziały nic dobrego.
Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.
Przeminęły jak szybkie łodzie, jak orzeł, który rzuca się na żer.
Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:
Jeśli powiem: Zapomnę o swojej skardze, zaniecham swego gniewu i pocieszę się;
Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.
Wtedy przerażają mnie wszystkie moje cierpienia, bo wiem, że nie uznasz mnie za niewinnego.
Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?
Jeśli jestem niegodziwy, to czemu trudzę się na próżno?
A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:
Choćbym się umył wodą ze śniegu i oczyścił mydłem swoje ręce;
Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.
Ty i tak zanurzysz mnie w dole i moje szaty będą się mną brzydzić.
Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.
On bowiem nie jest człowiekiem jak ja, abym śmiał mu odpowiedzieć i abyśmy razem stanęli przed sądem.
Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.
Nie ma między nami rozjemcy, który mógłby położyć rękę na nas obu.
Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;
Niech tylko zdejmie ze mnie swoją rózgę, a jego groza niech mnie już nie przeraża;
Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.
Wtedy będę mówił i nie będę się go bać; ale tak nie jest ze mną.