Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 9
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?
Zaiste, ja wiem, że tak jest – bo jak człowiek ma być pełny sprawiedliwości wobec Boga?
Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.
Gdyby zechciał toczyć z Nim spór, nie zdoła Mu odpowiedzieć na jedno z tysiąca pytań.
Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?
Temu, który jest wszechmądrej myśli oraz przemożnej potęgi. Kto kiedy Mu się sprzeciwił, a potem wyszedł nietknięty?
On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.
Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie;
On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.
który ze swego miejsca wstrząsa ziemią, tak, że drżą jej filary;
Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć;
On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.
który stworzył Wielką Niedźwiedzicę, Oriona, plejady oraz tajniki południa;
On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.
który czyni wielkie i niezbadane rzeczy, oraz dziwy, które nie mają liczby.
Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.
Oto przechodzi obok mnie, a Go nie widzę; idzie, a tego nie zauważam.
Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?
Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz?
Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.
Bóg nie powstrzymuje swojego gniewu przed Nim ukorzyli się pomocnicy Rahaba.
Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?
Jakże ja zdołam Mu odpowiedzieć, czy wobec Niego dobrać słowa.
Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.
Jemu choćbym miał słuszność – nie wolno odpowiedzieć, więc Tego, co mnie potępia, muszę błagać o miłosierdzie.
Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:
Gdybym Go wzywał oraz gdyby mi odpowiedział – jeszcze nie uwierzyłbym, że wysłucha mojego głosu.
Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;
Raczej rozsrożyłby się na mnie w burzy i bez przyczyny mnożył me rany.
Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.
Nie dopuścił abym odetchnął, lecz nasycił mnie gorzkim bólem.
Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?
Gdybym się udał do siły – oto On mocniejszy; a jeżeli do sądu – kto mnie z Nim sprowadzi na rozprawę?
Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.
Choćbym miał słuszność – moje własne usta musiałyby mnie potępić, i choćbym się czynił niewinnym – jednak On wykazałby mi przewrotność.
Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.
Ja jestem niewinny! Co mi po moim życiu? Gardzę moim istnieniem!
Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;
Wszystko mi jedno, dlatego to wypowiadam: On zgładza zarówno pobożnego, jak i niegodziwego.
Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;
Gdy Jego bicz nagle zabija, jeszcze urąga rozpaczy niewinnych.
Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?
Ziemia jest wydana w moc niegodziwych, wzrok jej sędziów też się zakrywa; jeśli On tego nie sprawia – to któż inny?
Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.
Lecz moje dni przeminęły chyżej niż goniec, przeleciały i nie doznały szczęścia.
Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.
Przemknęły jak czółna z trzciny; niby orzeł, co spuszcza się do żeru.
Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:
Kiedy sobie pomyślę: Zapomnę o moim żalu, zaniecham mojej niechęci oraz spojrzę pogodnie.
Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.
Wtedy lękam się wszystkich utrapień; bowiem wiem, że mi nie przepuści.
Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?
Ja, przecież ja muszę być niegodziwym! Czemu jeszcze na próżno się wysilać?
A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:
Choćbym się wykąpał w śnieżnej wodzie i moje ręce mył ługiem –
Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.
to byś jednak zanurzył mnie w kałuży i brzydziły by się mnie moje szaty.
Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.
Gdyż On nie jest jak ja – człowiekiem, abym Mu mógł odpowiedzieć, byśmy razem stanęli do sądu.
Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.
Nie ma między nami rozjemcy, co by rękę położył na nas obu.
Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;
Niech odejmie ode mnie swój bat i niech mnie nie trwoży Jego groza.
Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.
Wtedy potrafię mówić, nie obawiając się Go – gdyż nie czuję się takim u siebie.