Biblia Gdańska 1881

Ewangelia Jana 11

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

A był niektóry chory Łazarz z Betanii, z miasteczka Maryi i Marty, siostry jej.

ubg

A był chory pewien człowiek, Łazarz z Betanii, z miasteczka Marii i jej siostry Marty.

2
bg

(A to była ona Maryja, która pomazała Pana maścią, i ucierała nogi jego włosami swojemi, której brat Łazarz chorował.)

ubg

A to była ta Maria, która namaściła Pana maścią i wycierała jego nogi swoimi włosami. Jej to brat, Łazarz, chorował.

3
bg

Posłały tedy siostry do niego, mówiąc: Panie! oto ten, którego miłujesz, choruje.

ubg

Siostry więc posłały do niego wiadomość: Panie, oto ten, którego miłujesz, choruje.

4
bg

A usłyszawszy to Jezus, rzekł: Ta choroba nie jest na śmierć, ale dla chwały Bożej, aby był uwielbiony Syn Boży przez nią.

ubg

A gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Ta choroba nie jest na śmierć, ale na chwałę Bożą, aby przez nią był uwielbiony Syn Boży.

5
bg

A Jezus umiłował Martę i siostrę jej, i Łazarza.

ubg

Jezus zaś miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza.

6
bg

A gdy usłyszał, iż choruje, tedy został przez dwa dni na onemże miejscu, gdzie był.

ubg

A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni w miejscu, w którym przebywał.

7
bg

Lecz potem rzekł do uczniów swoich: Idźmy zasię do Judzkiej ziemi.

ubg

Lecz potem powiedział do swoich uczniów: Chodźmy znowu do Judei.

8
bg

Rzekli mu uczniowie: Mistrzu! teraz szukali Żydowie, jakoby cię ukamionowali, a zasię tam idziesz?

ubg

Uczniowie mu powiedzieli: Mistrzu, Żydzi dopiero co usiłowali cię ukamienować, a znowu tam idziesz?

9
bg

Odpowiedział Jezus: Azaż nie dwanaście jest godzin dnia? Jeźli kto chodzi we dnie, nie obrazi się; bo widzi światłość tego świata.

ubg

Jezus odpowiedział: Czyż dzień nie ma dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi we dnie, nie potknie się, bo widzi światłość tego świata.

10
bg

A jeźli kto chodzi w nocy, obrazi się; bo w nim światła nie masz.

ubg

A jeśli ktoś chodzi w nocy, potknie się, bo nie ma w nim światłości.

11
bg

To powiedziawszy, potem rzekł do nich: Łazarz, przyjaciel nasz, śpi; ale idę, abym go ze snu obudził.

ubg

To powiedział, a potem dodał: Łazarz, nasz przyjaciel, śpi, ale idę, aby obudzić go ze snu.

12
bg

Tedy rzekli uczniowie jego: Panie! jeźliże śpi, będzie zdrów.

ubg

Wtedy jego uczniowie powiedzieli: Panie, jeśli śpi, będzie zdrowy.

13
bg

Ale Jezus mówił o śmierci jego; lecz oni mniemali, iż o zaśnięciu snem mówił.

ubg

Ale Jezus mówił o jego śmierci, lecz oni myśleli, że mówił o zaśnięciu zwykłym snem.

14
bg

Tedy im rzekł Jezus jawnie: Łazarz umarł.

ubg

Wówczas Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł.

15
bg

I raduję się dla was, (abyście wierzyli), żem tam nie był; ale pójdziemy do niego.

ubg

I ze względu na was raduję się, że mnie tam nie było, abyście uwierzyli. Ale chodźmy do niego.

16
bg

Rzekł zatem Tomasz, którego zwano Dydymus, spółuczniom: Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli.

ubg

Wtedy Tomasz, zwany Didymos, powiedział do współuczniów: Chodźmy i my, aby z nim umrzeć.

17
bg

Przyszedłszy tedy Jezus, znalazł go już cztery dni w grobie leżącego.

ubg

Kiedy Jezus przyszedł, zastał go już cztery dni leżącego w grobie.

18
bg

(A była Betania blisko Jeruzalemu, jakoby na piętnaście stajan.)

ubg

A Betania była niedaleko Jerozolimy, w odległości około piętnastu stadiów.

19
bg

A przyszło było wiele Żydów do Marty i Maryi, aby je cieszyli po bracie ich.

ubg

A wielu Żydów przyszło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata.

20
bg

Marta tedy, gdy usłyszała, że Jezus idzie, bieżała przeciwko niemu; ale Maryja w domu siedziała.

ubg

Gdy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wybiegła mu naprzeciw. Ale Maria siedziała w domu.

21
bg

I rzekła Marta do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

ubg

I powiedziała Marta do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.

22
bg

Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg.

ubg

Ale i teraz wiem, że Bóg da tobie, o cokolwiek go poprosisz.

23
bg

Rzekł jej Jezus: Wstanieć brat twój.

ubg

Jezus jej odpowiedział: Twój brat zmartwychwstanie.

24
bg

Rzekła mu Marta: Wiem, iż wstanie przy zmartwychwstaniu w on ostateczny dzień.

ubg

Marta mu powiedziała: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym.

25
bg

I rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby też umarł, żyć będzie.

ubg

I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył.

26
bg

A wszelki, który żyje, a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzyszże temu?

ubg

A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?

27
bg

Rzekła mu: I owszem Panie! Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat.

ubg

Odpowiedziała mu: Tak, Panie. Ja uwierzyłam, że ty jesteś Chrystusem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat.

28
bg

A to rzekłszy szła i potajemnie zawołała Maryję, siostrę swoję, mówiąc: jest tu nauczyciel, i woła cię.

ubg

A to powiedziawszy, poszła i potajemnie zawołała swoją siostrę Marię, i powiedziała: Jest tu Nauczyciel i woła cię.

29
bg

Ona skoro usłyszała, wnet wstała i szła do niego.

ubg

Gdy tylko ona to usłyszała, zaraz wstała i poszła do niego.

30
bg

(A Jezus jeszcze był nie przyszedł do miasteczka, ale był na temże miejscu, gdzie Marta była wyszła przeciwko niemu.)

ubg

A Jezus jeszcze nie wszedł do miasteczka, lecz był na tym miejscu, gdzie Marta wyszła mu naprzeciw.

31
bg

Żydowie tedy, którzy z nią byli w domu, a cieszyli ją, ujrzawszy Maryję, iż prędko wstała i wyszła, szli za nią, mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakała.

ubg

Wtedy Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią, mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakać.

32
bg

Ale Maryja, gdy tam przyszła, gdzie był Jezus, ujrzawszy go, przypadła do nóg jego i rzekła: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

ubg

A gdy Maria przyszła tam, gdzie był Jezus, ujrzała go, przypadła mu do nóg i powiedziała: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.

33
bg

Jezus tedy, gdy ją ujrzał płaczącą, i Żydy, którzy byli z nią przyszli, płaczące, rozrzewnił się w duchu i zafrasował się,

ubg

Kiedy Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, rozrzewnił się w duchu i zasmucił się.

34
bg

I rzekł: Gdzieście go położyli? Rzekli mu: Panie! pójdź, a oglądaj.

ubg

I zapytał: Gdzie go położyliście? Odpowiedzieli mu: Panie, chodź i zobacz.

35
bg

I zapłakał Jezus.

ubg

I Jezus zapłakał.

36
bg

Tedy rzekli Żydowie: Wej! jakoć go miłował.

ubg

Wtedy Żydzi powiedzieli: Patrzcie, jak go miłował.

37
bg

A niektórzy z nich mówili: Nie mógłże ten, który otworzył oczy ślepego, uczynić, żeby ten był nie umarł?

ubg

A niektórzy z nich mówili: Czyż ten, który otworzył oczy ślepego, nie mógł sprawić, aby on nie umarł?

38
bg

Ale Jezus zasię rozrzewniwszy się sam w sobie, przyszedł do grobu; a była jaskinia, a kamień był położony na niej.

ubg

Jezus zaś ponownie się rozrzewnił i przyszedł do grobu. Była to jaskinia, a u jej wejścia był położony kamień.

39
bg

I rzekł Jezus: Odejmijcie ten kamień. Rzekła mu Marta, siostra onego umarłego: Panie! jużci cuchnie; bo już cztery dni w grobie.

ubg

I powiedział Jezus: Usuńcie ten kamień. Powiedziała do niego Marta, siostra zmarłego: Panie, już cuchnie, bo od czterech dni leży w grobie.

40
bg

Powiedział jej Jezus: Azażem ci nie rzekł, iż jeźli uwierzysz, oglądasz chwałę Bożą?

ubg

Jezus jej rzekł: Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?

41
bg

Odjęli tedy kamień, gdzie był umarły położony. A Jezus podniósłszy oczy swe w górę, rzekł: Ojcze! dziękuję tobie, żeś mię wysłuchał.

ubg

Wtedy usunęli kamień z miejsca, gdzie był położony zmarły. Jezus zaś podniósł oczy w górę i powiedział: Ojcze, dziękuję ci, że mnie wysłuchałeś.

42
bg

A jamci wiedział, że mię zawsze wysłuchiwasz; alem to rzekł dla ludu wokoło stojącego, aby wierzyli, żeś ty mię posłał.

ubg

A ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na stojących wokoło ludzi, aby uwierzyli, że ty mnie posłałeś.

43
bg

A to rzekłszy, zawołał głosem wielkim: Łazarzu! wynijdź sam!

ubg

Gdy to powiedział, zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!

44
bg

I wyszedł ten, który był umarł, mając związane ręce i nogi chustkami, a twarz jego była chustką obwiązana. Rzekł im Jezus: Rozwiążcie go, a niechaj odejdzie.

ubg

I wyszedł ten, który umarł, mając ręce i nogi powiązane opaskami, a twarz obwiązaną chustką. Powiedział do nich Jezus: Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść.

45
bg

Wiele tedy z Żydów, którzy byli przyszli do Maryi, a widzieli to, co uczynił Jezus, uwierzyło weń.

ubg

Wielu więc z Żydów, którzy przyszli do Marii i widzieli to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w niego.

46
bg

Niektórzy też z nich odeszli do Faryzeuszów i powiedzieli im, co uczynił Jezus.

ubg

Lecz niektórzy z nich odeszli do faryzeuszy i powiedzieli im, co Jezus uczynił.

47
bg

Tedy się zebrali przedniejsi kapłani i Faryzeuszowie w radę, i mówili: Cóż uczynimy? Albowiem ten człowiek wiele cudów czyni.

ubg

Wtedy naczelni kapłani i faryzeusze zebrali się na naradę i mówili: Co zrobimy? Bo ten człowiek czyni wiele cudów.

48
bg

A jeźli go tak zaniechamy, wszyscy weń uwierzą, i przyjdą Rzymianie, a wezmą nam to miejsce nasze i lud.

ubg

Jeśli go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego i przyjdą Rzymianie, i zabiorą nam to nasze miejsce i naród.

49
bg

A jeden z nich, Kaifasz, będąc najwyższym kapłanem onego roku, rzekł im: Wy nic nie wiecie,

ubg

A jeden z nich, Kajfasz, który był tego roku najwyższym kapłanem, powiedział do nich: Wy nic nie wiecie;

50
bg

Ani myślicie, iż nam jest pożyteczno, żeby jeden człowiek umarł za lud, a żeby wszystek ten naród nie zginął.

ubg

I nie bierzecie pod uwagę, że pożyteczniej jest dla nas, żeby jeden człowiek umarł za lud, a żeby cały ten naród nie zginął.

51
bg

A tegoć nie mówił sam od siebie, ale będąc najwyższym kapłanem roku onego, prorokował, iż Jezus miał umrzeć za on naród;

ubg

A nie mówił tego sam od siebie, ale będąc tego roku najwyższym kapłanem, prorokował, że Jezus miał umrzeć za ten naród;

52
bg

A nie tylko za on naród, ale żeby też syny Boże rozproszone w jedno zgromadził.

ubg

A nie tylko za ten naród, ale też po to, aby zgromadzić w jedno rozproszone dzieci Boże.

53
bg

Od onego tedy dnia radzili się społem, aby go zabili.

ubg

Od tego więc dnia naradzali się wspólnie nad tym, aby go zabić.

54
bg

A Jezus już nie chodził jawnie między Żydami, ale stamtąd odszedł do krainy, która jest blisko puszczy, do miasta, które zowią Efraim, i tamże mieszkał z uczniami swoimi.

ubg

A Jezus już nie chodził jawnie wśród Żydów, ale odszedł stamtąd do krainy, która leży w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam mieszkał ze swoimi uczniami.

55
bg

A była blisko wielkanoc żydowska, a wiele ich szło do Jeruzalemu z onej krainy przed wielkanocą, aby się oczyścili.

ubg

A zbliżała się Pascha żydowska. I wielu z tej okolicy szło do Jerozolimy przed Paschą, aby się oczyścić.

56
bg

I szukali Jezusa, i mówili jedni do drugich, w kościele stojąc: Co się wam zda, że nie przyszedł na święto?

ubg

Szukali Jezusa i stojąc w świątyni, mówili jedni do drugich: Czy myślicie, że nie przyjdzie na święto?

57
bg

A przedniejsi kapłani i Faryzeuszowie wydali byli rozkazanie: Jeźliby się kto dowiedział, gdzie by był, żeby oznajmił, aby go pojmali.

ubg

A naczelni kapłani i faryzeusze wydali nakaz, aby, jeśli ktoś się dowie, gdzie jest, oznajmił to, żeby go mogli schwytać.