Biblia Gdańska 1881
Ewangelia Mateusza 22
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Jezus, zasię im rzekł w podobieństwach, mówiąc:
A Jezus, odpowiadając, znowu mówił do nich w przypowieściach tymi słowy:
Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu;
Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił wesele swemu synowi.
I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść.
I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale oni nie chcieli przyjść.
Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele.
Ponownie posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę, zabito moje woły i tuczne zwierzęta i wszystko jest gotowe. Chodźcie na wesele.
Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego;
Lecz oni zlekceważyli to i odeszli, jeden na swoje pole, a inny do swego kupiectwa;
A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je.
A inni schwytali jego sługi, znieważyli ich i zabili.
Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił.
Gdy król to usłyszał, rozgniewał się, a posławszy swoje wojska, wytracił tych morderców i spalił ich miasto.
Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni.
Potem powiedział swoim sługom: Wesele wprawdzie jest gotowe, lecz zaproszeni nie byli godni.
Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele.
Idźcie więc na rozstaje dróg i zaproście na wesele wszystkich, których spotkacie.
Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi.
Wtedy słudzy ci wyszli na drogi i zgromadzili wszystkich, których spotkali, złych i dobrych. I sala weselna napełniła się gośćmi.
A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną;
A gdy król wszedł, aby zobaczyć gości, ujrzał tam człowieka, który nie był ubrany w strój weselny.
I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął.
I zapytał go: Przyjacielu, jak tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego? A on zaniemówił.
Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Wtedy król powiedział sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.
Wielu jest bowiem wezwanych, lecz mało wybranych.
Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie.
Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by go usidlić w mowie.
I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką.
I posłali do niego swoich uczniów wraz z herodianami, którzy powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdziwy i drogi Bożej w prawdzie nauczasz, i nie zważasz na nikogo. Nie oglądasz się bowiem na osobę ludzką.
Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie?
Powiedz nam więc, jak ci się wydaje: Czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie?
Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy?
Ale Jezus poznał ich niegodziwość i powiedział: Czemu wystawiacie mnie na próbę, obłudnicy?
Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz.
Pokażcie mi monetę podatkową. I podali mu grosz.
I rzekł im: Czyjże to obraz i napis?
A on ich zapytał: Czyj to wizerunek i napis?
Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.
Odpowiedzieli mu: Cesarza. Wtedy powiedział im: Oddajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a Bogu to, co należy do Boga.
To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.
A gdy to usłyszeli, zdziwili się, zostawili go i odeszli.
Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go,
Tego dnia przyszli do niego saduceusze, którzy mówią, że nie ma zmartwychwstania, i pytali go:
Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu.
Nauczycielu, Mojżesz powiedział: Jeśli ktoś umrze, nie mając dzieci, to jego brat ma ożenić się z jego żoną i wzbudzić potomstwo swemu bratu.
Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.
Było więc u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a nie mając potomstwa, zostawił żonę swemu bratu.
Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego.
Podobnie drugi i trzeci, aż do siódmego.
A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta.
A w końcu po wszystkich umarła też ta kobieta.
Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli?
Żoną którego z tych siedmiu będzie więc przy zmartwychwstaniu? Gdyż wszyscy ją mieli za żonę.
A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej.
A Jezus im odpowiedział: Błądzicie, nie znając Pisma ani mocy Boga.
Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie.
Przy zmartwychwstaniu bowiem ani nie będą się żenić, ani za mąż wychodzić, ale będą jak aniołowie Boga w niebie.
A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego:
A co do zmartwychwstania umarłych, czy nie czytaliście, co wam zostało powiedziane przez Boga:
Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych.
Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych.
A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego.
A tłumy, słysząc to, zdumiewały się jego nauką.
Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół.
Lecz gdy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zeszli się razem.
I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc:
I jeden z nich, znawca prawa, wystawiając go na próbę, spytał:
Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie?
Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe?
A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej.
A Jezus mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem.
To jest pierwsze i największe przykazanie.
To jest pierwsze i największe przykazanie.
A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.
A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie.
Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli.
Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.
A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus,
A gdy faryzeusze byli zebrani, Jezus ich zapytał:
Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym.
Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem? Odpowiedzieli mu: Dawida.
I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc:
I powiedział im: Jakże więc Dawid w Duchu nazywa go Panem, mówiąc:
Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.
Powiedział Pan memu Panu: Siądź po mojej prawicy, aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy?
Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego?
Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, to jakże może być jego synem?
A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.
I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa. Od tego też dnia nikt nie śmiał go więcej pytać.