Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 12
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Kto miłuje ćwiczenie, miłuje umiejętność; a kto ma w nienawiści karność, głupim jest.
Ten, kto miłuje napomnienie – miłuje wiedzę; a kto nienawidzi przygany – jest bezmyślnym.
Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi.
Dobry zyskuje upodobanie u WIEKUISTEGO; lecz potępia On podstępnego człowieka.
Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Człowiek nie utwierdzi się niegodziwością; lecz korzeń sprawiedliwych się nie zachwieje.
Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego.
Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna.
Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe.
Zamysły sprawiedliwych są wymierzone ku prawości; knowania niegodziwych ku szalbierstwu.
Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich.
Mowy niegodziwych to czyhanie na krew; sprawiedliwych ocalają ich usta.
Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje.
Złoczyńcy bywają powaleni, więc ich nie będzie; ale dom sprawiedliwych się utrzyma.
Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest.
Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.
Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest.
Kto uprawia swą rolę nasyci się chlebem; lecz bezmyślnym jest ten, co ugania się za marnościami.
Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją.
Niegodziwy tęskni za połowem złych; ale korzeń sprawiedliwych wyda swój plon.
W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.
W uchybieniu ust jest sieć dla złoczyńcy, lecz sprawiedliwy unika biedy.
Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
Kto mówi prawdę, opowiada sprawiedliwość; ale świadek kłamliwy mówi zdradę.
Kto mówi rzetelnie – świadczy o sprawiedliwości; lecz fałszywy świadek głosi matactwo.
Znajdzie takowego, co mówi słowa jako miecz przerażające; ale język mądrych jest lekarstwem.
Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.
Wargi prawdomówne utwierdzone będą na wieki; ale króciuchno trwa język kłamliwy.
Mowa prawdy utrzyma się na wieki, ale kłamliwy język tylko na mrugnięcie oka.
Zdrada jest w sercu tych, którzy złe myślą; ale którzy radzą do pokoju, mają wesele.
Ułuda prowadzi serce tych, co knują zło; a pewna radość dla tych, co doradzają pokój.
Nie spotka sprawiedliwego żadne nieszczęście; ale niezbożnicy pełni będą złego.
Żadne nieszczęście nie spotka sprawiedliwego, a niegodziwi przesyceni są niedolą.
Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się.
Ohydą dla WIEKUISTEGO są kłamliwe usta; a ci, co dochowują wierności, dostępują Jego upodobania.
Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
Ręka skrzętnych będzie panować, a opieszała stanie się hołdowniczą.
Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.
Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.
Więcej niż bliźni posiada sprawiedliwy, a droga niegodziwych wyprowadzi ich na tułactwo.
Nie upiecze chytry obłowu swojego; ale człowiek pilny majętności kosztownych nabędzie.
Opieszałość nie złowi sobie zdobyczy, ale pilny człowiek posiada cenny skarb.
Na ścieszce sprawiedliwości żywot, a na drodze ścieszki jej niemasz śmierci.
Na drodze sprawiedliwych jest życie, a kierunek tej ścieżki to nieśmiertelność.