Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 13
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Syn mądry przyjmuje ćwiczenie ojcowskie, ale naśmiewca nie słucha strofowania.
Mądry syn przyjmuje ojcowskie napomnienie, a szyderca nie słucha surowej mowy.
Każdy będzie pożywał dobrego z owocu ust swoich; ale dusza przewrotnych krzywdy pożywać będzie.
Niejeden z plonu swych ust spożywa dobro, jednak pragnieniem przeniewierców jest grabież.
Kto strzeże ust swych, strzeże duszy swojej; kto lekkomyślnie otwiera wargi swe, będzie starty.
Kto strzeże swoich ust – ten pilnuje swojego życia; zaś kto swe wargi lekkomyślnie otwiera – temu grozi ruina.
Dusza leniwego żąda, a nic nie ma; ale dusza pracowitych zbogaci się.
Gorąco pragnie, ale nie ma; lecz dusza gorliwych będzie nasycona.
Słowa kłamliwego nienawidzi sprawiedliwy; ale niezbożny staje się obrzydliwym i shańbionym.
Sprawiedliwy nienawidzi kłamliwego słowa, a niegodziwiec szkaluje i hańbi.
Sprawiedliwość strzeże tego, który żyje bez zmazy; ale niezbożność podwraca grzesznika.
Sprawiedliwość ochrania tego, co postępuje nieskazitelnie; a grzesznika oplątuje niegodziwość.
Znajduje się taki co się czyni bogatym, a nie ma nic; i taki, co się czyni ubogim, choć ma wiele bogactw.
Jeden udaje bogatego, chociaż nic nie posiada; inny udaje biednego, chociaż ma znaczne mienie.
Okup żywota człowieczego jest bogactwo jego; ale ubogi nie słucha łajania.
Okupem za życie napadniętego człowieka może być jego mienie; lecz biedny nie słyszy takiej groźby.
Światłość sprawiedliwych jasna: ale pochodnia bezbożnych zgaśnie.
Wesoło będzie świecić światło sprawiedliwych, lecz pochodnia niegodziwych zgaśnie.
Samą tylko pychą człowiek zwady wszczyna, ale przy tych, co radę przyjmują, jest mądrość.
Pycha wznieca tylko swary; a mądrość jest u tych, którzy się naradzają.
Bogactwa źle nabyte umniejszą się; ale kto je zgromadza ręką swą, przyczynia ich.
Zmniejszy się bogactwo pochodzące z niczego; lecz pomnoży je ten, który zbiera na rękę.
Nadzieja długa wątli serce; ale żądość wypełniona jest drzewem żywota.
Przewlekająca się nadzieja sprawia boleść serca, a spełnione życzenie jest jakby drzewem życia.
Kto gardzi słowem Bożem, sam sobie szkodzi; ale kto się boi przykazania jego, odniesie nagrodę.
Kto lekceważy Słowo, temu się to policzy za winę; lecz będzie wynagrodzony ten, który szanuje przykazania.
Nauka mądrego jest źródłem żywota ku ochronieniu się sideł śmierci.
Źródłem życia jest nauka mędrca, ona pozwala unikać sideł śmierci.
Rozum dobry daje łaskę; ale droga przewrotnych jest przykra.
Zdrowy rozsądek zapewnia życzliwość, lecz droga zdrajców jest silna.
Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
Mądry czyni wszystko z rozwagą; głupi roztacza swą niedorzeczność.
Poseł niezbożny upada we złe; ale poseł wierny jest lekarstwem.
Niegodziwy posłaniec wtrąca w nieszczęście; ale wierny posłaniec przynosi ratunek.
Ubóstwo i zelżywość przyjdzie na tego, który się wyłamuje z karności; ale kto przestrzega upominania, wysławiony będzie.
Kto odrzuca przestrogę dostępuje nędzy i hańby; poważany jest ten, co zwraca uwagę na przyganę.
Żądność wypełniona słodka jest duszy; ale odstąpić od złego, głupim jest obrzydliwością.
Zaspokojone pragnienie jest słodkie dla duszy; stronienie od złego jest wstrętne dla głupców.
Kto chodzi z mądrymi, mądrym będzie; ale kto towarzyszy z głupimi, startym będzie.
Kto przystaje z mędrcami – nabiera mądrości; a kto się łączy z głupcami – staje się złym.
Nieszczęście grzeszników ściga; ale sprawiedliwym Bóg dobrem nagrodzi.
Grzeszników ściga ich złość; sprawiedliwych wynagradza ich szczęście.
Dobry człowiek zostawia dziedzictwo synom synów swoich; ale majętność grzesznika sprawiedliwemu zachowana bywa.
Prawy przekazuje dziedzictwo swym wnukom; a mienie grzesznego jest przechowane dla sprawiedliwych.
Obfita żywność na roli ubogich, a drugi ginie przez nieroztropność.
Małe pole biednych daje pod dostatkiem żywności; a przez swoją nieprawość, niejeden jest niszczony.
Kto zawściąga rózgi swej, ma w nienawiści syna swego; ale kto go miłuje, wczas go karze.
Kto powściąga swą rózgę – nienawidzi swojego syna; lecz kto go miłuje zawczasu go karci.
Sprawiedliwy je, i nasyca duszę swoję; ale żołądek niezbożnych niedostatek cierpi.
Sprawiedliwy jada tyle, by się nasycić; lecz życie niegodziwych cierpi na nienasycenie.