Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.
Lepszy biedny, co postępuje w swej prostocie niż taki, co ma przewrotne usta i jest głupcem.
Zaiste duszy bez umiejętności nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się.
Bezrozumnej duszy jest niedobrze; a kto jest rączych nóg – chybi celu.
Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa.
Bogactwo przysparza coraz więcej przyjaciół; a od ubogiego odłącza się i jego towarzysz.
Fałszywy świadek nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie.
Fałszywy świadek nie ujdzie bezkarnie; nie ocali się ten, co wygłasza kłamstwa.
Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu.
Wielu głaszcze oblicze hojnego i każdy jest przyjacielem szczodrobliwego męża.
Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a niemasz ich.
Wszyscy, nawet bracia ubogiego go nienawidzą; o ileż bardziej usuwają się od niego jego towarzysze. A on goni za ich przyrzeczeniami, ale ich nie ma.
Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego.
Swoje życie miłuje ten, co nabiera rozumu; a kto zachowuje rozwagę, ten znajdzie szczęście.
Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie.
Fałszywy świadek nie ujdzie bezkarnie; a kto wygłasza kłamstwa – zginie.
Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.
Głupcowi nie przystoi rozkoszne życie; a tym mniej niewolnikom rządzić panami.
Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
Zapalczywość królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie.
Gniew króla jest jak ryk lwa, a jego łaska jak rosa na roślinności.
Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach.
Nieszczęściem dla ojca jest głupi syn, a swarliwość kobiety jak stale cieknąca rynna.
Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana.
Dom i mienie jest spuścizną po ojcach; a darem WIEKUISTEGO jest rozumna żona.
Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła.
Lenistwo pogrąża w głęboki sen, więc dusza gnuśnego musi łaknąć.
Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.
Kto zachowuje przykazanie – zachowuje swe życie; a kto nie zwraca uwagi na swoje drogi – zginie.
Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda.
Kto się lituje nad biednym – pożycza WIEKUISTEMU; On mu wynagrodzi jego zasługę.
Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja.
Karć syna dopóki jeszcze nadzieja, i nie zwracaj uwagi na jego krzyki.
Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz.
Kto się unosi gniewem – musi odpuścić karę; bo zamiast ocalić, uczynisz go jeszcze gorszym.
Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym.
Słuchaj rady i przyjmuj napomnienie, abyś w swojej przyszłości nabrał mądrości.
Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi.
Liczne są zamysły w sercu człowieka – ale postanowienie WIEKUISTEGO, tylko ono się utrzyma.
Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy.
Rozkoszą człowieka jest miłość, którą świadczy; lepszy ubogi człowiek niż kłamliwy.
Bojażń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.
Bojaźń przed WIEKUISTYM prowadzi do życia; kto ją posiada – spocznie syty i nie będzie nawiedzony przez nieszczęście.
Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej.
Gdy leniwy włoży rękę do misy – nawet wtedy nie poprowadzi jej do ust.
Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność.
Kiedy uderzysz szydercę – prostak nabierze rozumu; a gdy przyganisz rozsądnemu – on pojmie, co należy wiedzieć.
Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania.
Kto ograbia ojca oraz wypędza matkę – jest synem, który hańbi oraz przynosi wstyd.
Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych.
Mój synu, nie słuchaj takich nauk, które chcą odwieść od rozumnych przestróg.
Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają nieprawość.
Nikczemny świadek urąga sprawiedliwości, a usta niegodziwych chciwie pochłaniają złość.
Sądy są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.
Kary są przygotowane dla szyderców, a razy na grzbiet kpiarzy.