Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 26
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Jako śnieg w lecie, i jako deszcz we żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała.
Jak śnieg w lecie i deszcz w żniwa – tak nie przystoi cześć głupiemu.
Jako się ptak tam i sam tuła, i jako jaskółka lata: tak przeklęstwo niezasłużone nie przyjdzie.
Jak wróbel w ucieczce oraz jaskółka w odlocie – tak i niezasłużona klątwa, która się nie spełnia.
Bicz na konia, ogłów na osła, a kij potrzebny jest na grzbiet głupiego.
Bicz na konia, wędzidło dla osła, a rózga na grzbiet głupich.
Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny.
Nie odpowiadaj głupiemu według jego głupoty, abyś się nie postawił na równi z nim.
Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.
Odpowiedz głupiemu na głupotę, aby się nie uważał za mędrca we własnych oczach.
Jakoby nogi obciął, tak się bezprawia dopuszcza, kto się głupiemu poselstwa powierza.
Kto załatwia sprawy przez głupca, to jakby obciął sobie nogi, lub dopuścił krzywdy.
Jako nierówne są golenie u chromego: tak jest powieść w ustach głupich.
Golenie zwisają u chromego, a przysłowie na ustach głupców.
Jako kiedy kto przywiązuje kamień drogi do procy: tak czyni ten, który uczciwość głupiemu wyrządza.
Ten, który składa cześć głupcowi – to jakby kamień przywiązywał do procy.
Jako ciernie, gdy się dostaną w rękę pijanego: tak przypowieść jest w ustach głupich.
Cierń wniknął w rękę opoja, a przypowieść w usta głupców.
Wielki Pan stworzył wszystko, a daje zapłatę głupiemu, daje także zapłatę przestępcom.
Możny rzuca na wszystkich postrach, kiedy przyjmuje do służby głupców i włóczęgów.
Jako pies wraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje.
Jak pies wraca do swych wymiocin – tak głupiec powtarza swą niedorzeczność.
Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.
Jeśli widzisz człowieka, który sam siebie uważa za mędrca – wtedy po głupcu spodziewaj się więcej niż po nim.
Leniwy mówi: lew na drodze, lew na ulicach.
Leniwy powiada: Lew na drodze; lew na środku ulic!
Jako się drzwi obracają na zawiasach swoich: tak leniwiec na łóżku swojem.
Drzwi obracają się na swych zawiasach, a leniwiec na swoim łóżku.
Leniwiec rękę kryje do zanadrzy swych, a ciężko mu jej podnosić do ust swoich.
Gdy leniwy włoży rękę do misy ciężko mu ją znowu poprowadzić do ust.
Leniwiec zda się sobie być mędrszym, niżeli siedm odpowiadających z rozsądkiem.
Leniwy jest mędrszy w swoich oczach niż siedmiu, zdolnych trafnie odpowiadać.
Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.
Psa pociąga za uszy przechodzień, co unosi się w kłótni, która go nie obchodzi.
Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne:
Jak szaleniec, który rzuca płomienne strzały oraz śmiertelne pociski
Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował?
tak ten, co oszukał swojego bliźniego, a następnie powiada: Przecież ja tylko żartowałem.
Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.
Gdzie nie wystarcza drzewa – tam gaśnie ogień; gdzie nie ma plotkarza – tam ustaje kłótnia.
Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.
Węgiel do żaru, drzewo do ognia, a człowiek kłótliwy do wzniecania waśni.
Słowa obmówcy są jako słowa zranionych; a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
Słowa plotkarza są jak łakocie, wnikają głęboko do tajników wnętrza.
Wargi nieprzyjacielskie i serce złe są jako srebrna piana, którą polewają naczynie gliniane.
Srebrną polewą, którą pokryte jest naczynie, są żarliwe usta oraz niecne serce.
Ten, co kogo nienawidzi, za inszego się udaje wargami swemi; ale w sercu swojem myśli o zdradzie.
Nieprzyjaciel zmyśla swoimi ustami, lecz w swym wnętrzu ukrywa zdradę.
Gdyć się ochotnym mową swą ukazuje, nie wierz mu: bo siedmioraka obrzydliwość jest w sercu jego.
Kiedy przemawia wdzięcznym głosem – nie dowierzaj mu, bo w jego sercu czai się siedmioraka ohyda.
Nienawiść zdradliwie bywa pokryta; ale odkryta bywa złość jej w zgromadzeniu.
Choćby się nienawiść okrywała obłudą – to jednak jej złość publicznie się objawi.
Kto drugiemu dół kopie, wpada weń; a kto kamień toczy, na niego się obraca.
Kto pod drugim kopie dół – wpadnie do niego, a kto wtacza kamień – na tego z powrotem spadnie.
Człowiek języka kłamliwego ma utrapienie w nienawiści, a usta łagodne przywodzą do upadku.
Kłamliwy język nienawidzi swoich gnębionych, a gładkie usta przygotowują upadek.