Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 31
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.
Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.
Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?
Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?
Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.
Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.
Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;
Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.
By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.
By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.
Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.
Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.
Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.
Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.
Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.
Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.
Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.
Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.
Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?
Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.
Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.
Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.
Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.
Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.
Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.
Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.
Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.
Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.
I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.
Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.
Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.
Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.
Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.
Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.
Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.
Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.
Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.
Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.
Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.
Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.
Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.
Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.
Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.
Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.
Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.
Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.
Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.
Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.
Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.
Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.
Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.
Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.
Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.
Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.
Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,
Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:
Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.
Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.
Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.
Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.
Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.
Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.