Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 6
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Synu mój! jeźlibyś ręczył za przyjaciela twego, a dałbyś obcemu rękę twoję:
Mój synu! Jeżeli poręczyłeś za swojego bliźniego, jeśli dla innego podałeś twoją rękę,
Usidliłeś się słowy ust twoich, pojmanyś mowami ust twoich.
jeśli się uwikłałeś słowami twoich ust, zaplątałeś mowami twych ust –
Przetoż uczyń tak, synu mój! a wyzwól się, gdyżeś wpadł w rękę przyjaciela twego; idźże, upokórz się, a nalegaj na przyjaciela twego.
uczyń to jedno, Mój synu, abyś się ocalił, bo popadłeś w moc swojego bliźniego: Idź, rzuć się przed nim i usilnie nalegaj na swojego bliźniego.
Nie dawaj snu oczom twoim, ani drzemania powiekom twoim.
Nie użyczaj twym oczom snu, ani drzemki twoim powiekom.
Wyrwij się jako łani z rąk myśliwca i jako ptak z ręki ptasznika.
Ocal się, niby sarna z rąk myśliwego i jak ptak z mocy ptasznika.
Idź do mrówki, leniwcze! obacz drogi jej, a nabądź mądrości;
Leniwcze, idź do mrówki, przypatruj się jej drogom, abyś nabrał mądrości.
Która, choć nie ma wodza, ani przełożonego, ani pana,
Aczkolwiek nie ma przywódcy, ani dozorcy, ani władzy,
Przecież w lecie gotuje pokarm swój, a zgromadza w żniwa żywność swoję.
jednak w lecie przygotowuje swój pokarm, a podczas żniwa gromadzi swoją żywność.
Leniwcze! dokądże leżeć będziesz? kiedyż wstaniesz ze snu swego?
Leniwcze! Jak długo będziesz się wylegiwał? Kiedy się podniesiesz ze twego snu?
Trochę się prześpisz, trochę podrzemiesz, trochę złożysz ręce, abyś odpoczywał.
Jeszcze trochę się przespać, trochę podrzemać, złożyć ręce do wypoczynku.
A wtem ubóstwo twoje przyjdzie jako podróżny, a niedostatek twój, jako mąż zbrojny.
Ale twoje ubóstwo nadchodzi jak włóczęga oraz twój niedostatek jak gdyby zbrojny w tarczę.
Człowiek niepobożny, mąż złośliwy chodzi w przewrotności ust;
Nikczemnym jest człowiekiem, niecnym człowiekiem ten, co chodzi w matactwie ust;
Mruga oczyma swemi, mówi nogami swemi, ukazuje palcami swemi;
który mruga swoimi oczyma, szura nogami i swymi palcami daje znaki;
Przewrotności są w sercu jego, myśli złe na każdy czas, a zwady rozsiewa.
w którego sercu jest przewrotność i ustawicznie knuje zło oraz rozsiewa swary.
Przetoż prędko przyjdzie upadek jego; nagle skruszony będzie bez uleczenia.
Dlatego niespodzianie przypadnie na niego klęska; nagle zostanie skruszony i nie będzie lekarstwa.
Sześć jest rzeczy, których nienawidzi Pan, a siódma jest obrzydliwością duszy jego;
Tych sześciu rzeczy nienawidzi WIEKUISTY, i jest siedem będących ohydą dla Jego Osoby:
Oczów wyniosłych, języka kłamliwego, i rąk wylewających krew niewinną;
Wyniosłych oczu, kłamliwego języka; rąk, które wylewają niewinną krew;
Serca, które knuje myśli złe; nóg, które się kwapią bieżeć ku złemu;
serca, co knuje zgubne zamysły; rączych nóg, by zdążać do złego;
Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rosterki między braćmi.
tego, który wygłasza kłamstwa, jako fałszywy świadek oraz tego, kto rozsiewa swary pomiędzy braćmi.
Strzeżże, synu mój! przykazania ojca twego, a nie opuszczaj nauki matki twojej.
Mój synu! Zachowaj przykazanie twojego ojca i nie zaniechaj wskazówki twojej matki.
Wiążże je zawżdy u serca twego, a wieszaj je u szyi twojej.
Na stałe przywiąż je do twojego serca i obwiąż wokoło twojej szyi.
Gdziekolwiek pójdziesz, poprowadzi cię; gdy, zaśniesz strzedz cię będzie, a gdy się ocucisz, rozmawiać z tobą będzie,
Gdy będziesz chodził – niechaj ci przewodniczy, gdy się położysz – niechaj nad tobą czuwa, a kiedy się obudzisz – niechaj do ciebie przemówi.
(Bo przykazanie jest pochodnią, nauka światłością, a drogą żywota są karności ćwiczenia.)
Bo przykazanie jest pochodnią, Prawo – światłem, a pouczające przestrogi drogą do życia.
Aby cię strzegły od niewiasty złej, i od łagodnego języka niewiasty obcej.
By cię uchować od niecnej kobiety, od gładkiego języka cudzej.
Nie pożądaj piękności jej w sercu twojem, a niech cię nie łowi powiekami swemi.
Nie pożądaj jej piękności w swoim sercu i niech cię nie ujmie swoimi rzęsami.
Albowiem dla niewiasty wszetecznej zubożeje człowiek aż do kęsa chleba; owszem żona cudzołożna drogą duszę łowi.
Gdyż przez nierządną kobietę schodzi się aż do bochenka chleba; a wiarołomna kobieta usidla i cenne życie.
Izaż może kto brać ogień do zanadrzy swoich, aby szaty jego nie zgorzały?
Czy jeśli ktoś nabierze ognia do swojego zanadrza, jego szaty się nie popalą?
Izaż może kto chodzić po rozpalonym węglu, aby się nogi jego nie poparzyły?
Albo gdy ktoś będzie stąpał po rozpalonych węglach nie oparzą się jego nogi?
Tak kto wchodzi do żony bliźniego swego, nie będzie bez winy, ktokolwiek się jej dotknie.
Tak bywa z każdym, kto się zbliża do żony bliźniego; nie wychodzi bezkarnie, ktokolwiek się jej dotyka.
Nie kładą hańby na złodzieja, jeżliż co ukradnie, chcąc nasycić duszę swoję, będąc głodnym;
Pogardza się złodziejem, jeśli kradnie, nawet by się nasycić, gdy jest głodny.
Ale gdy go zastaną, nagradza siedmiorako, albo wszystkę majętność domu swego daje.
A kiedy zostaje złapany – płaci siedmiokrotnie; może oddać całą majętność swego domu.
Lecz cudzołożący z niewiastą głupi jest, a kto chce zatracić duszę swoję, ten to czyni.
Ale kto cudzołoży z kobietą jest głupcem; czyni to tylko ten, który chce się sam zgubić.
Karanie i zelżywość odniesie, a hańba jego nie będzie zgładzona.
Pozyska razy i wstyd, i nie będzie zatartą jego hańba.
Bo zawisna miłość jest zapalczywością męża, a nie sfolguje w dzień pomsty.
Bowiem zazdrość to męska zaciekłość, co nie oszczędza w dzień pomsty.
Nie będzie miał względu na żaden okup, ani przyjmie, chociażby mu najwięcej darów dawano.
Nie uwzględni żadnego okupu oraz się nie ukoi, choćbyś składał i liczne dary.