Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 7
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Synu mój! strzeż słów moich, a przykazanie moje chowaj u siebie.
Mój synu! Zachowaj Moje mowy oraz ukrywaj u siebie Me przykazania.
Strzeż przykazań moich, a żyć będziesz; a nauki mojej, jako źrenicy oczów swych.
Zachowaj Moje przykazania i Moje Prawo, jakby w źreniczkach twoich oczu.
Uwiąż je na palcach twoich,napisz je na tablicy serca twego.
Nawiąż je na twych palcach, zapisz je na tablicy twojego serca.
Mów mądrości: Siostraś ty moja, a roztropność przyjaciółką nazywaj,
Mów do Mądrości: Ty jesteś moją siostrą! A rozwagę nazywaj powiernicą.
Aby cię strzegły od żony cudzej, i od obcej, która mówi łagodne słowa.
By cię ustrzegły od cudzej żony; od obcej, która łagodnie przemawia.
Bom oknem domu swego przez kratę moję wyglądał;
Z okna mojego domu, wyglądałem przez moje otwory,
I widziałem między prostakami, obaczyłem między synami młodzieńca głupiego,
i zauważyłem bezmyślnego młodzika pomiędzy niedoświadczonymi, zobaczyłem pomiędzy młodziakami.
Który szedł ulicą przy rogu jej, drogą postępując ku domowi jej.
Przechodził on ulicą obok zakrętu i skierował swe kroki do domu takiej niewiasty.
Ze zmierzkiem pod wieczór, w ciemności nocnej, i w mroku.
O zmierzchu, pod wieczór dnia, kiedy nastaje noc, czarna i ciemna.
A oto niewiasta spotkała go, w ubiorze wszetecznicy, chytrego serca,
A oto naprzeciw niego, w stroju prostytutki, kobieta o przebiegłym sercu.
Świegotliwa i nie ukrócona, a w domu własnym nie mogły się ostać nogi jej;
Burzliwa ona i niesforna; jej nogi nie mogą jej utrzymać w domu.
Raz na dworzu, raz na ulicach i po wszystkich kątach zasadzki czyniąca;
Czyha na ulicy, na rynkach oraz na każdym zakręcie.
I uchwyciła go, i pocałowała go, a złożywszy wstyd z twarzy swojej, rzekła mu:
Oto uchwyciła go i ucałowała; z bezwstydnym obliczem powiedziała do niego:
Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.
Mam złożyć opłatne ofiary, dzisiaj spełniłam moje śluby.
Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.
Dlatego wyszłam naprzeciw ciebie, aby cię pilnie poszukać – i oto cię znalazłam.
Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.
Moje łoże wyścieliłam makatkami, wzorzystymi kobiercami z przędzy Micraimu.
Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.
Moje posłanie pokropiłam myrrą, aloesem i cynamonem.
Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.
Chodź, napoimy się miłością aż do rana, rozkoszujmy się pieszczotami.
Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.
W domu nie ma męża, bo wyruszył w daleką podróż.
Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.
Zabrał ze sobą sakiewkę z pieniędzmi i wróci dopiero w dzień pełni.
I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.
Tak go uwiodła usilną swoją namową, zniewoliła go gładkością swoich ust.
Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.
Zatem idzie za nią, idzie jak byk do rzeźni i jak przestępca przywiązany do swoich pęt,
I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.
póki strzała nie przebije mu wątroby. Spieszy się do sideł jak ptak – nie wiedząc, że chodzi o jego duszę.
Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
Zatem teraz, synowie, Mnie słuchajcie i uważajcie na słowa Moich ust.
Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.
Niech ku jej drogom nie zboczy twoje serce; nie tułaj się po jej ścieżkach.
Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.
Bo położyła dużo trupów, wielu tych wszystkich, których wymordowała.
Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.
Jej dom jest pełen dróg do Krainy Umarłych, prowadzących do komnat śmierci.