Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 7
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Synu mój! strzeż słów moich, a przykazanie moje chowaj u siebie.
Mój synu! Zachowaj Moje mowy oraz ukrywaj u siebie Me przykazania.
Synu mój, strzeż moich słów i przechowuj u siebie moje przykazania.
Strzeż przykazań moich, a żyć będziesz; a nauki mojej, jako źrenicy oczów swych.
Zachowaj Moje przykazania i Moje Prawo, jakby w źreniczkach twoich oczu.
Strzeż moich przykazań, a będziesz żył; strzeż mojego prawa jak źrenicy swych oczu.
Uwiąż je na palcach twoich,napisz je na tablicy serca twego.
Nawiąż je na twych palcach, zapisz je na tablicy twojego serca.
Przywiąż je do swoich palców, wypisz je na tablicy twego serca.
Mów mądrości: Siostraś ty moja, a roztropność przyjaciółką nazywaj,
Mów do Mądrości: Ty jesteś moją siostrą! A rozwagę nazywaj powiernicą.
Mów do mądrości: Jesteś moją siostrą, a roztropność nazywaj przyjaciółką;
Aby cię strzegły od żony cudzej, i od obcej, która mówi łagodne słowa.
By cię ustrzegły od cudzej żony; od obcej, która łagodnie przemawia.
Aby cię strzegły przed cudzą żoną i przed obcą, która mówi gładkie słowa.
Bom oknem domu swego przez kratę moję wyglądał;
Z okna mojego domu, wyglądałem przez moje otwory,
Bo z okna swego domu wyglądałem przez kratę;
I widziałem między prostakami, obaczyłem między synami młodzieńca głupiego,
i zauważyłem bezmyślnego młodzika pomiędzy niedoświadczonymi, zobaczyłem pomiędzy młodziakami.
I zobaczyłem wśród prostych, zauważyłem wśród chłopców nierozumnego młodzieńca;
Który szedł ulicą przy rogu jej, drogą postępując ku domowi jej.
Przechodził on ulicą obok zakrętu i skierował swe kroki do domu takiej niewiasty.
Który przechodził ulicą blisko jej narożnika, idąc drogą do jej domu.
Ze zmierzkiem pod wieczór, w ciemności nocnej, i w mroku.
O zmierzchu, pod wieczór dnia, kiedy nastaje noc, czarna i ciemna.
O zmierzchu, pod wieczór, w ciemności nocnej i w mroku.
A oto niewiasta spotkała go, w ubiorze wszetecznicy, chytrego serca,
A oto naprzeciw niego, w stroju prostytutki, kobieta o przebiegłym sercu.
A oto spotkała go kobieta w stroju nierządnicy, chytrego serca;
Świegotliwa i nie ukrócona, a w domu własnym nie mogły się ostać nogi jej;
Burzliwa ona i niesforna; jej nogi nie mogą jej utrzymać w domu.
Wrzaskliwa i nieopanowana, której nogi nie mogą pozostać w domu:
Raz na dworzu, raz na ulicach i po wszystkich kątach zasadzki czyniąca;
Czyha na ulicy, na rynkach oraz na każdym zakręcie.
Raz na dworze, raz na ulicach i czyha na każdym rogu.
I uchwyciła go, i pocałowała go, a złożywszy wstyd z twarzy swojej, rzekła mu:
Oto uchwyciła go i ucałowała; z bezwstydnym obliczem powiedziała do niego:
Chwyciła go i pocałowała, z bezczelną miną powiedziała do niego:
Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.
Mam złożyć opłatne ofiary, dzisiaj spełniłam moje śluby.
U mnie są ofiary pojednawcze; spełniłam dzisiaj swoje śluby.
Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.
Dlatego wyszłam naprzeciw ciebie, aby cię pilnie poszukać – i oto cię znalazłam.
Dlatego wyszłam ci naprzeciw, szukałam pilnie twojej twarzy i znalazłam cię.
Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.
Moje łoże wyścieliłam makatkami, wzorzystymi kobiercami z przędzy Micraimu.
Obiłam kobiercami swoje łoże, przystrojone rzeźbieniem i prześcieradłami z Egiptu.
Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.
Moje posłanie pokropiłam myrrą, aloesem i cynamonem.
Skropiłam swoje posłanie mirrą, aloesem i cynamonem.
Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.
Chodź, napoimy się miłością aż do rana, rozkoszujmy się pieszczotami.
Chodź, upójmy się miłością aż do rana, nacieszmy się miłością.
Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.
W domu nie ma męża, bo wyruszył w daleką podróż.
Bo mojego męża nie ma w domu; pojechał w daleką drogę.
Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.
Zabrał ze sobą sakiewkę z pieniędzmi i wróci dopiero w dzień pełni.
Wziął ze sobą worek pieniędzy; umówionego dnia wróci do domu.
I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.
Tak go uwiodła usilną swoją namową, zniewoliła go gładkością swoich ust.
Nakłoniła go mnóstwem swoich słów i zniewoliła go pochlebstwem swoich warg.
Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.
Zatem idzie za nią, idzie jak byk do rzeźni i jak przestępca przywiązany do swoich pęt,
Wnet poszedł za nią jak wół prowadzony na rzeź i jak głupi na karę pęt.
I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.
póki strzała nie przebije mu wątroby. Spieszy się do sideł jak ptak – nie wiedząc, że chodzi o jego duszę.
Aż strzała przebije mu wątrobę; spieszy jak ptak w sidła, nie wiedząc, że chodzi o jego życie.
Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
Zatem teraz, synowie, Mnie słuchajcie i uważajcie na słowa Moich ust.
Więc teraz słuchajcie mnie, synowie, i zważajcie na słowa moich ust.
Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.
Niech ku jej drogom nie zboczy twoje serce; nie tułaj się po jej ścieżkach.
Niech twoje serce nie zbacza na jej drogi i nie tułaj się po jej ścieżkach.
Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.
Bo położyła dużo trupów, wielu tych wszystkich, których wymordowała.
Bo wielu zranionych strąciła i wielu mocarzy pozabijała.
Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.
Jej dom jest pełen dróg do Krainy Umarłych, prowadzących do komnat śmierci.
Jej dom jest drogą do piekła, która wiedzie do komnat śmierci.