Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
A odpowiadając Ijob rzekł:
Wtedy Hiob odpowiedział:
Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?
Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i miażdżyć mnie słowami?
Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.
Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, że tak się znęcacie nade mną?
A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.
A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie.
Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.
A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
A jeśli rzeczywiście chcecie się wynosić nade mną i dowodzić mi mojej hańby;
Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.
Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
Wiedzcie, że to Bóg mnie powalił i swoją siecią mnie otoczył.
Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.
Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
Oto wołam o krzywdę, ale nikt nie słucha; krzyczę, ale nie ma sądu.
Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.
Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
Zagrodził mi drogę, abym nie mógł przejść, i na moich ścieżkach rozpostarł ciemność.
Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.
Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
Odarł mnie z mojej chwały i zdjął koronę z mojej głowy.
Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.
Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
Zniszczył mnie ze wszystkich stron i ginę; moją nadzieję wyrwał jak drzewo.
Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.
Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga.
Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.
Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu.
Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.
Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią.
Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.
Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli.
Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.
Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach.
Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.
Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami.
Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.
Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała.
Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.
I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi.
Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.
Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
Brzydzą się mną wszyscy moi najbliżsi; ci, których kocham, stanęli przeciw mnie.
Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.
Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
Moje kości przylgnęły do mojej skóry i do mego ciała; pozostała tylko skóra wokół zębów.
Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.
Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
Zlitujcie się nade mną, zlitujcie się nade mną, moi przyjaciele, bo ręka Boża mnie dotknęła.
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?
Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg? Czy nie dość wam mojego ciała?
Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.
Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
Oby teraz zostały zapisane moje słowa! Oby je w księdze utrwalono!
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
Oby rylcem z żelaza i ołowiem zostały na wieczną pamiątkę wyryte na skale!
Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.
Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie.
Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że w ostateczny dzień stanie na ziemi.
A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.
A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
A choć moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga.
Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.
Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu.
Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;
Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
Powinniście mówić: Czemu go prześladujemy? Gdyż we mnie znajduje się korzeń sprawy.
drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.
Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.
Wy sami lękajcie się miecza, bo gniew za nieprawość sprowadza miecz, abyście wiedzieli, że jest sąd.