Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
A odpowiadając Ijob rzekł:
Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?
Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.
Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.
A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.
A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.
Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.
Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.
Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.
Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.
Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.
Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.
Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.
Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.
Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.
Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.
Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.
Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.
I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.
Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.
Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.
Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?
Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.
Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.
Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie.
A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.
A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.
Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;
Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.
Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.