Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 20
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:
Wtedy Sofar z Naama odpowiedział:
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył.
Dlatego moje myśli skłaniają mnie do odpowiedzi i z tego powodu mówię pośpiesznie.
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.
Słuchałem obraźliwego upomnienia i duch mojego zrozumienia podsuwa mi odpowiedź:
Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?
Czy nie wiesz, że od wieków, odkąd człowieka postawiono na ziemi;
że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?
Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?
Radość niegodziwych jest krótka, a wesołość obłudnika trwa okamgnienie?
Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,
By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:
Choćby jego wyniosłość sięgała aż do niebios, a jego głowa do obłoków;
jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?
A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?
To jednak zginie on na wieki jak jego własny gnój, a ci, którzy go widzieli, powiedzą: Gdzie on się podział?
Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.
Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.
Uleci jak sen i nie znajdą go; ucieknie jak nocne widzenie.
Oko, które go oglądało, więcej go nie zobaczy oraz więcej nie ujrzy go jego miejsce.
Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.
Oko, które go widziało, nie zobaczy go więcej, i już nie ujrzy go jego miejsce.
Jego dzieci muszą zaspakajać krzywdzonych, a jego ręce – zwrócić, co wydarł.
Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.
Jego synowie będą się korzyć przed ubogim, jego ręce zwrócą swe bogactwo.
Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.
Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.
Jego kości są pełne grzechów jego młodości, razem z nim spoczną w prochu.
Chociaż zło jest słodkie w jego ustach oraz chowa je pod językiem;
A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;
A choć zło jest słodkie w jego ustach i zataja je pod swoim językiem;
chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;
Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego:
Chociaż rozkoszuje się nim i nie opuszcza go, zatrzymując je na swoim podniebieniu;
jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.
Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego.
To jednak jego pokarm we wnętrznościach przemienia się, staje się żółcią żmii w jego wnętrzu.
Pochłonął bogactwa, ale musi je znowu wypluć; Bóg wyrzuci je z jego głodnego wnętrza.
Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg.
Połknął bogactwa i zwróci je; Bóg je wyrzuci z jego brzucha.
Wessał jad jaszczurzy, więc uśmierca go żądło syczących gadów.
Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy.
Będzie ssał jad żmii, zabije go język węża.
Nie będzie się rozkoszował widokiem potoków, rozlewających się strumieni miodu oraz śmietanki.
Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła.
Nie zobaczy rzek, potoków, strumieni miodu ani masła.
Musi zwrócić cudzą pracę, nie strawi jej; i ile dóbr nie nabył – nimi się nie ucieszy.
Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi.
Zwróci swój zysk i nie połknie go; i choć znowu zdobędzie wielki majątek, nie ucieszy się z niego.
Bowiem gnębił i opuszczał biednych oraz zagarnął dom, którego nie zbudował.
Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; przetoż nic spokojnego nie poczuje w żywocie swoim,
Bo uciskał i opuszczał ubogich, przemocą zabrał dom, którego nie zbudował.
Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w swoim wnętrzu, dlatego też nie zatrzyma niczego ze swych skarbów.
Ani rzeczy swych wdzięcznych nie będzie mógł zatrzymać.
Dlatego nie zazna pokoju w swoim wnętrzu, nie zatrzyma tego, czego pragnął.
Nic nie uszło jego pożądliwości, dlatego jego dobro nie ma trwałości.
Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego.
Z jego pokarmów nic nie zostanie, nie rozmnożą się jego dobra.
Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.
Choćby i nazbyt miał wszystkiego, ściśniony będzie; wszelka ręka trapiących oburzy się nań.
Mimo obfitości jego dostatku dosięgnie go bieda. Wszelka ręka nikczemnych uderzy na niego.
Choćby mu starczyło na napełnienie swojego wnętrza Bóg spuszcza na niego żar Swojego gniewu oraz zrasza go siarczystą swą wilgocią.
Choć będzie miał czem napełnić brzuch swój, przecież nań Bóg puści popędliwość gniewu swego, którą jako deszcz spuści nań, i na pokarmy jego.
Gdy będzie miał czym napełnić swój brzuch, Bóg ześle na niego zapalczywość swego gniewu, wyleje na niego i na jego pokarmy.
Choć się schroni przed żelazną zbroją – przebije go grot z kruszcu.
Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny.
Gdy będzie uciekał przed żelazną bronią, przebije go łuk spiżowy.
Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.
Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy.
Wyjęta będzie strzała z grzbietu, a grot przeszyje jego wątrobę; ogarnie go strach.
Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.
Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.
Wszelka ciemność zaczai się w jego kryjówkach. Pożre go ogień niewzniecony, a ten, kto pozostał w jego przybytku, będzie udręczony.
Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.
Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
Niebo odkryje jego nieprawość, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
Plon jego domu będzie uprowadzony; w dzień Jego gniewu stanie się rozpływającą się wodą.
Przeniesie się urodzaj domu jego; dobra jego rozpłyną się w dzień gniewu jego.
Dobytek jego domu przepadnie, jego dobra rozpłyną się w dniu Bożego gniewu.
Oto udział niegodziwego od Boga i dziedzictwo naznaczone mu przez Wszechmocnego.
Tenci jest dział człowieka niepobożnego od Boga, to dziedzictwo naznaczone mu od Boga.
Taki jest dział Boga dla niegodziwego i dziedzictwo przeznaczone mu przez Boga.