Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 20

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:

bg

A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:

2
nbg

Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.

bg

Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył.

3
nbg

Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.

bg

Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.

4
nbg

Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,

bg

Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?

5
nbg

że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?

bg

Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?

6
nbg

Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,

bg

By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:

7
nbg

jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?

bg

A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?

8
nbg

Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.

bg

Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.

9
nbg

Oko, które go oglądało, więcej go nie zobaczy oraz więcej nie ujrzy go jego miejsce.

bg

Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.

10
nbg

Jego dzieci muszą zaspakajać krzywdzonych, a jego ręce – zwrócić, co wydarł.

bg

Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.

11
nbg

Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.

bg

Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.

12
nbg

Chociaż zło jest słodkie w jego ustach oraz chowa je pod językiem;

bg

A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;

13
nbg

chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;

bg

Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego:

14
nbg

jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.

bg

Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego.

15
nbg

Pochłonął bogactwa, ale musi je znowu wypluć; Bóg wyrzuci je z jego głodnego wnętrza.

bg

Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg.

16
nbg

Wessał jad jaszczurzy, więc uśmierca go żądło syczących gadów.

bg

Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy.

17
nbg

Nie będzie się rozkoszował widokiem potoków, rozlewających się strumieni miodu oraz śmietanki.

bg

Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła.

18
nbg

Musi zwrócić cudzą pracę, nie strawi jej; i ile dóbr nie nabył – nimi się nie ucieszy.

bg

Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi.

19
nbg

Bowiem gnębił i opuszczał biednych oraz zagarnął dom, którego nie zbudował.

bg

Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; przetoż nic spokojnego nie poczuje w żywocie swoim,

20
nbg

Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w swoim wnętrzu, dlatego też nie zatrzyma niczego ze swych skarbów.

bg

Ani rzeczy swych wdzięcznych nie będzie mógł zatrzymać.

21
nbg

Nic nie uszło jego pożądliwości, dlatego jego dobro nie ma trwałości.

bg

Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego.

22
nbg

Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.

bg

Choćby i nazbyt miał wszystkiego, ściśniony będzie; wszelka ręka trapiących oburzy się nań.

23
nbg

Choćby mu starczyło na napełnienie swojego wnętrza Bóg spuszcza na niego żar Swojego gniewu oraz zrasza go siarczystą swą wilgocią.

bg

Choć będzie miał czem napełnić brzuch swój, przecież nań Bóg puści popędliwość gniewu swego, którą jako deszcz spuści nań, i na pokarmy jego.

24
nbg

Choć się schroni przed żelazną zbroją – przebije go grot z kruszcu.

bg

Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny.

25
nbg

Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.

bg

Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy.

26
nbg

Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.

bg

Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.

27
nbg

Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.

bg

Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.

28
nbg

Plon jego domu będzie uprowadzony; w dzień Jego gniewu stanie się rozpływającą się wodą.

bg

Przeniesie się urodzaj domu jego; dobra jego rozpłyną się w dzień gniewu jego.

29
nbg

Oto udział niegodziwego od Boga i dziedzictwo naznaczone mu przez Wszechmocnego.

bg

Tenci jest dział człowieka niepobożnego od Boga, to dziedzictwo naznaczone mu od Boga.