Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 20
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
Wtedy Sofar z Naama odpowiedział:
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
Dlatego moje myśli skłaniają mnie do odpowiedzi i z tego powodu mówię pośpiesznie.
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
Słuchałem obraźliwego upomnienia i duch mojego zrozumienia podsuwa mi odpowiedź:
Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
Czy nie wiesz, że od wieków, odkąd człowieka postawiono na ziemi;
że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?
Radość niegodziwych jest krótka, a wesołość obłudnika trwa okamgnienie?
Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,
Choćby jego wyniosłość sięgała aż do niebios, a jego głowa do obłoków;
jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?
To jednak zginie on na wieki jak jego własny gnój, a ci, którzy go widzieli, powiedzą: Gdzie on się podział?
Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.
Uleci jak sen i nie znajdą go; ucieknie jak nocne widzenie.
Oko, które go oglądało, więcej go nie zobaczy oraz więcej nie ujrzy go jego miejsce.
Oko, które go widziało, nie zobaczy go więcej, i już nie ujrzy go jego miejsce.
Jego dzieci muszą zaspakajać krzywdzonych, a jego ręce – zwrócić, co wydarł.
Jego synowie będą się korzyć przed ubogim, jego ręce zwrócą swe bogactwo.
Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.
Jego kości są pełne grzechów jego młodości, razem z nim spoczną w prochu.
Chociaż zło jest słodkie w jego ustach oraz chowa je pod językiem;
A choć zło jest słodkie w jego ustach i zataja je pod swoim językiem;
chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;
Chociaż rozkoszuje się nim i nie opuszcza go, zatrzymując je na swoim podniebieniu;
jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.
To jednak jego pokarm we wnętrznościach przemienia się, staje się żółcią żmii w jego wnętrzu.
Pochłonął bogactwa, ale musi je znowu wypluć; Bóg wyrzuci je z jego głodnego wnętrza.
Połknął bogactwa i zwróci je; Bóg je wyrzuci z jego brzucha.
Wessał jad jaszczurzy, więc uśmierca go żądło syczących gadów.
Będzie ssał jad żmii, zabije go język węża.
Nie będzie się rozkoszował widokiem potoków, rozlewających się strumieni miodu oraz śmietanki.
Nie zobaczy rzek, potoków, strumieni miodu ani masła.
Musi zwrócić cudzą pracę, nie strawi jej; i ile dóbr nie nabył – nimi się nie ucieszy.
Zwróci swój zysk i nie połknie go; i choć znowu zdobędzie wielki majątek, nie ucieszy się z niego.
Bowiem gnębił i opuszczał biednych oraz zagarnął dom, którego nie zbudował.
Bo uciskał i opuszczał ubogich, przemocą zabrał dom, którego nie zbudował.
Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w swoim wnętrzu, dlatego też nie zatrzyma niczego ze swych skarbów.
Dlatego nie zazna pokoju w swoim wnętrzu, nie zatrzyma tego, czego pragnął.
Nic nie uszło jego pożądliwości, dlatego jego dobro nie ma trwałości.
Z jego pokarmów nic nie zostanie, nie rozmnożą się jego dobra.
Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.
Mimo obfitości jego dostatku dosięgnie go bieda. Wszelka ręka nikczemnych uderzy na niego.
Choćby mu starczyło na napełnienie swojego wnętrza Bóg spuszcza na niego żar Swojego gniewu oraz zrasza go siarczystą swą wilgocią.
Gdy będzie miał czym napełnić swój brzuch, Bóg ześle na niego zapalczywość swego gniewu, wyleje na niego i na jego pokarmy.
Choć się schroni przed żelazną zbroją – przebije go grot z kruszcu.
Gdy będzie uciekał przed żelazną bronią, przebije go łuk spiżowy.
Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.
Wyjęta będzie strzała z grzbietu, a grot przeszyje jego wątrobę; ogarnie go strach.
Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.
Wszelka ciemność zaczai się w jego kryjówkach. Pożre go ogień niewzniecony, a ten, kto pozostał w jego przybytku, będzie udręczony.
Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.
Niebo odkryje jego nieprawość, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
Plon jego domu będzie uprowadzony; w dzień Jego gniewu stanie się rozpływającą się wodą.
Dobytek jego domu przepadnie, jego dobra rozpłyną się w dniu Bożego gniewu.
Oto udział niegodziwego od Boga i dziedzictwo naznaczone mu przez Wszechmocnego.
Taki jest dział Boga dla niegodziwego i dziedzictwo przeznaczone mu przez Boga.