Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 21
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Wtedy Hiob odpowiedział:
Słuchajcie, słuchajcie mojej mowy, i niech mi to będzie od was pocieszeniem.
Słuchajcie uważnie moich słów, a to będzie dla mnie wasza pociecha.
Znieście mnie, choćbym był dla was ciężarem; a po moim przemówieniu, niech każdy mi urąga.
Pozwólcie mi mówić, a potem, gdy powiem, naśmiewajcie się ze mnie.
Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość?
Czy swoją skargę kieruję do człowieka? A jeśli tak, to dlaczego mój duch nie miałby być wzburzony?
Spójrzcie na mnie oraz zdrętwiejcie, połóżcie dłoń na usta.
Spójrzcie na mnie, zdumiewajcie się i połóżcie rękę na swoje usta.
Tak, kiedy o tym pomyślę – przerażam się, a dreszcz przenika moje ciało.
Gdy tylko sobie przypomnę, jestem przerażony i strach ogarnia moje ciało.
Czemu niegodziwi zachowują życie; starzeją się, i wręcz wzmagają na sile?
Czemu niegodziwi żyją, starzeją się, a nawet wzrastają w bogactwie?
Razem z nimi, w ich obliczu rozwija się ich potomstwo, więc mają swe latorośle przed oczyma.
Ich potomstwo utrwala się przed nimi, a ich rodzina wzrasta na ich oczach.
Ich domy są bezpieczne, wolne od trwogi, nie dotyka ich Boża rózga.
Ich domy są bezpieczne, bez strachu i nie dotyka ich rózga Boga.
Jego byk się parzy oraz nie psuje nasienia; jego krowa lekko zrzuca i nie roni.
Ich byk zapładnia i nie zawodzi, ich krowa cieli się i nie roni.
Wypuszczają swoje pacholęta niby trzodę, zatem ich dzieci hasają.
Wypuszczają swe malutkie dzieci jak trzodę, a ich synowie podskakują.
Wyśpiewują głośno przy bębnie i cytrze oraz cieszą się przy dźwiękach fletu.
Chwytają za bęben i harfę i weselą się przy dźwięku fletu.
W szczęściu spędzają swoje dni, po czym w mgnieniu oka zstępują do Krainy Umarłych.
Spędzają swoje dni w dobrobycie, a w mgnieniu oka zstępują do grobu.
A przecież mawiali do Boga: Usuń się od nas, bo nie chcemy poznania Twoich dróg.
Dlatego mówią do Boga: Odejdź od nas, bo nie chcemy poznać twoich dróg.
Kto jest tym Wszechmocnym, abyśmy mu służyli i jaki będzie dla nas pożytek, gdy do niego zwrócimy się z prośbą?
Kim jest Wszechmocny, abyśmy mieli mu służyć? Cóż nam pomoże to, że będziemy się modlić do niego?
Zaprawdę, nie w ich mocy było ich szczęście – mówię to, chociaż myśl niegodziwych jest daleka ode mnie.
Oto ich dobra nie są w ich rękach. Rada niegodziwych daleka jest ode mnie.
Czy często gaśnie pochodnia niegodziwych oraz przypada na nich zguba? Czy często wydziela im losy w swoim gniewie?
Jak często gaśnie pochodnia niegodziwych? Jak często przychodzi na nich zguba? Bóg im wydziela cierpienie w swoim gniewie.
A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher.
Są jak słoma na wietrze i jak plewa, którą wicher porywa.
Bóg składa utrapienie dla swych dzieci. Niech mu samemu zapłaci, by to odczuł.
Bóg zachowuje jego nieprawość dla jego synów; odpłaca mu, aby to poczuł.
Niech jego własne oczy zobaczą zgubę i niech sam pije z zapalczywości Wszechmocnego.
Jego oczy ujrzą jego nieszczęście i będzie pił z gniewu Wszechmocnego.
Bo cóż go obejdzie jego dom, gdy będzie po nim, kiedy liczba jego miesięcy zostanie obliczoną?
Jaką bowiem ma on rozkosz w swoim domu, po swojej śmierci, gdy liczba jego miesięcy zostanie skrócona?
Czy Boga można uczyć poznania; Jego, który sądzi niebiosa?
Czy ktoś może uczyć Boga wiedzy, wiedząc, że on sam sądzi najwyższych?
Jeden umiera w pełni pomyślności, zewsząd bezpieczny i spokojny;
Jeden umiera w pełni swoich sił, bezpieczny ze wszystkich stron i spokojny;
jego kadzie napełnione są mlekiem, a szpik jego kości – napojony.
Jego piersi są pełne mleka, a jego kości zwilża szpik.
A inny umiera w goryczy duszy, gdyż nigdy nie zakosztował szczęścia.
Drugi zaś umiera w goryczy ducha i nigdy nie jadał z uciechą.
Wspólnie ułożyli się w prochu i obu pokrywa robactwo.
Razem będą leżeć w prochu i okryją ich robaki.
Oto znam wasze myśli i zamysły, którymi mnie krzywdzicie.
Oto znam wasze myśli i zamiary, jakie przeciwko mnie złośliwie obmyślacie.
Bo powiadacie: Gdzie jest dom tyrana? Gdzie namiot, co niegodziwcom służy za schronienie?
Mówicie bowiem: Gdzie jest dom księcia? A gdzie mieszkanie niegodziwych?
Czemu więc po drodze nie pytaliście przechodniów oraz nie poznaliście ich dowodów,
Czy nie pytaliście podróżnych? Czy nie chcecie poznać ich znaków;
że w dzień klęski zły bywa oszczędzany, a w dzień gniewu zostają uprowadzeni na bezpieczne miejsce?
Że niegodziwy jest zachowany na dzień zatracenia? Zostanie przyprowadzony na dzień gniewu.
Kto mu w twarz wytyka jego drogę? Spełnił – któż mu za to odpłaci?
Któż mu wypomni w oczy jego drogę? A kto mu odpłaci za to, co uczynił?
A kiedy zostanie wyprowadzony do grobów, jeszcze trzymają straż przy jego kurhanie.
Zaprowadzą go do grobu i zostanie w grobowcu.
Słodkie są mu skiby doliny, a za nim, jak i przed nim, ciągnie się niezliczony tłum.
Słodkie mu będą bryły ziemi z doliny i pociągnie za sobą wszystkich ludzi; a ci, którzy szli przed nim, są niezliczeni.
Więc jakże możecie mnie tak błaho pocieszać; przecież wasze odpowiedzi pozostają obłudą.
Czemu więc daremnie mnie pocieszacie, skoro w waszych odpowiedziach pozostaje fałsz?