Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 26

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:

bg

A Ijob odpowiadając rzekł:

ubg

A Hiob tak odpowiedział:

2
nbg

Jakże pokrzepiłeś bezsilnego, wsparłeś ramię pozbawionego mocy!

bg

Jakożeś ratował tego, który nie ma mocy? a jakoś wybawił ramię, które nie ma siły?

ubg

Jakże uratowałeś tego, który nie ma mocy? Jakże wybawiłeś ramię, które nie ma siły?

3
nbg

Jak oświeciłeś bezrozumnego i objawiłeś mu pełnię wiedzy!

bg

Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył?

ubg

Jakże doradziłeś temu, który nie ma mądrości? Jakże dokładnie nauczyłeś tej sprawy?

4
nbg

Komu wynurzyłeś twe słowa i czyje natchnienie z ciebie wyszło?

bg

Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?

ubg

Komu powiedziałeś te słowa? Czyj to duch wyszedł od ciebie?

5
nbg

Oto drżą nawet duchy zmarłych, głęboko pod wodami oraz ich mieszkańcami.

bg

I martwe rzeczy rodzą się pod wodami, i obywatele ich.

ubg

Rzeczy martwe rodzą się pod wodami oraz ich mieszkańcy.

6
nbg

Przed Nim obnażona jest Kraina Umarłych, a także nie ma zasłony zatracenie.

bg

Odkryte są przepaści przed nim, a nie ma przykrycia zatracenie.

ubg

Piekło jest odkryte przed nim i zatracenie nie ma przykrycia.

7
nbg

Rozciąga północ nad pustką, ziemię zawiesza na nicości.

bg

Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem.

ubg

Rozciągnął północ nad pustym miejscem i ziemię zawiesił na niczym.

8
nbg

W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.

bg

Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.

ubg

Zawiązuje wody w swoich obłokach, a obłok nie pęka pod nimi.

9
nbg

Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.

bg

Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

ubg

Zatrzymuje widok swego tronu, rozciąga nad nim swój obłok.

10
nbg

Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.

bg

Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.

ubg

Wodom nakreślił granice, aż nastąpi koniec światłości i ciemności.

11
nbg

Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.

bg

Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.

ubg

Filary niebios trzęsą się i zdumiewają się jego gromem.

12
nbg

Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.

bg

Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.

ubg

Swoją mocą dzieli morze, a swoją roztropnością uśmierza jego nawałnicę.

13
nbg

Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.

bg

Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.

ubg

Swoim duchem przyozdobił niebiosa, a jego ręka stworzyła pokrzywionego węża.

14
nbg

Oto zarysy Jego dróg, ale i tylko szept wieści, którą zasłyszeliśmy o Nim. Przecież Jego wszechmoc jest gromowładną – któż ją zrozumie!

bg

Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?

ubg

Oto tylko cząstka jego dróg, ale jakże mało o nim słyszymy! A kto pojmie grzmot jego wielkiej potęgi?