Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 26
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
A Hiob tak odpowiedział:
Jakże pokrzepiłeś bezsilnego, wsparłeś ramię pozbawionego mocy!
Jakże uratowałeś tego, który nie ma mocy? Jakże wybawiłeś ramię, które nie ma siły?
Jak oświeciłeś bezrozumnego i objawiłeś mu pełnię wiedzy!
Jakże doradziłeś temu, który nie ma mądrości? Jakże dokładnie nauczyłeś tej sprawy?
Komu wynurzyłeś twe słowa i czyje natchnienie z ciebie wyszło?
Komu powiedziałeś te słowa? Czyj to duch wyszedł od ciebie?
Oto drżą nawet duchy zmarłych, głęboko pod wodami oraz ich mieszkańcami.
Rzeczy martwe rodzą się pod wodami oraz ich mieszkańcy.
Przed Nim obnażona jest Kraina Umarłych, a także nie ma zasłony zatracenie.
Piekło jest odkryte przed nim i zatracenie nie ma przykrycia.
Rozciąga północ nad pustką, ziemię zawiesza na nicości.
Rozciągnął północ nad pustym miejscem i ziemię zawiesił na niczym.
W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
Zawiązuje wody w swoich obłokach, a obłok nie pęka pod nimi.
Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
Zatrzymuje widok swego tronu, rozciąga nad nim swój obłok.
Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
Wodom nakreślił granice, aż nastąpi koniec światłości i ciemności.
Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
Filary niebios trzęsą się i zdumiewają się jego gromem.
Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
Swoją mocą dzieli morze, a swoją roztropnością uśmierza jego nawałnicę.
Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.
Swoim duchem przyozdobił niebiosa, a jego ręka stworzyła pokrzywionego węża.
Oto zarysy Jego dróg, ale i tylko szept wieści, którą zasłyszeliśmy o Nim. Przecież Jego wszechmoc jest gromowładną – któż ją zrozumie!
Oto tylko cząstka jego dróg, ale jakże mało o nim słyszymy! A kto pojmie grzmot jego wielkiej potęgi?