Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 29
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:
Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?
Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;
Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.
Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;
Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.
Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;
Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.
Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;
Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.
Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.
Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.
Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.
Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.
Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.
Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.
Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.
Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.
Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.
Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.
Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.
Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.
W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.
Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.
Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.
Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.
Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.
Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.
I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.
Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.
Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.
Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.
Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.
Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.
Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.
Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.
Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.
Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.
Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.
Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.
Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.
Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.
Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.
Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.