Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 29
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:
Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:
Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?
Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;
Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.
Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;
Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.
Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;
Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.
Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;
Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.
Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.
Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.
Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.
Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.
Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.
Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.
Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.
Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.
Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.
Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;
Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.
Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.
Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.
Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.
Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.
Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.
Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.
Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.
Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.
Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.
Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.
I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.
Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.
Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.
Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.
Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.
Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.
Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.
Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.
Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.
Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.
Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.
Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.
Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.
Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.
Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.
Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.
Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.