Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 30

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody.

bg

Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.

ubg

Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi ode mnie, ci, których ojców nie uznałbym za godnych, by postawić ich z psami swojej trzody.

2
nbg

Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość?

bg

Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.

ubg

Na cóż by mi się przydała siła ich rąk, u których zginęła starość?

3
nbg

Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.

bg

Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;

ubg

Byli samotni z powodu niedostatku i głodu i uciekali na pustkowie ciemne, jałowe i spustoszone.

4
nbg

Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca.

bg

Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.

ubg

Zrywają sobie malwę przy krzakach i korzenie jałowcowe na pokarm.

5
nbg

Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem.

bg

Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,

ubg

Wygnano ich spośród ludzi, wołano za nimi jak za złodziejem;

6
nbg

Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach.

bg

Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.

ubg

Tak że musieli mieszkać w rozpadlinach dolin, w jaskiniach podziemnych i skałach.

7
nbg

Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy.

bg

Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.

ubg

Między krzakami ryczeli, gromadzili się pod pokrzywami.

8
nbg

Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi.

bg

Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.

ubg

To byli synowie ludzi wzgardzonych i synowie ludzi nikczemnych, podlejsi niż proch ziemi.

9
nbg

A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy.

bg

Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.

ubg

Ale teraz jestem tematem ich pieśni, stałem się tematem ich przysłowia.

10
nbg

Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny.

bg

Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.

ubg

Brzydzą się mną i oddalają się ode mnie, nie wstydzą się pluć mi w twarz.

11
nbg

Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło.

bg

Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.

ubg

A ponieważ on rozluźnił mój sznur i upokorzył mnie, oni też rzucili przede mnie wędzidło.

12
nbg

Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi.

bg

Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.

ubg

Po mojej prawicy powstają młodzieńcy, odtrącają moje nogi i torują przeciwko mnie swoje drogi zguby.

13
nbg

Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł.

bg

Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.

ubg

Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.

14
nbg

Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru.

bg

Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.

ubg

Napadli na mnie niczym przez szeroki wyłom i wśród spustoszenia nacierali na mnie.

15
nbg

Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo.

bg

Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.

ubg

Strach obrócił się przeciwko mnie, ściga moją duszę jak wiatr. Moje szczęście przemija jak chmura.

16
nbg

Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli.

bg

A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;

ubg

A teraz rozpływa się we mnie moja dusza, ogarnęły mnie dni cierpienia;

17
nbg

Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju.

bg

Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.

ubg

W nocy ból przeszywa moje kości, a moje żyły nie mają odpoczynku.

18
nbg

Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.

bg

Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.

ubg

Z powodu wielkiego cierpienia zmieniła się moja szata i ściska mnie jak kołnierz mej tuniki.

19
nbg

Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.

bg

Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

ubg

Wrzucił mnie w błoto, stałem się podobny do prochu i popiołu.

20
nbg

Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz.

bg

Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.

ubg

Wołam do ciebie, ale nie słuchasz mnie; staję, a na mnie nie patrzysz.

21
nbg

Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki.

bg

Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.

ubg

Stałeś się dla mnie okrutny, sprzeciwiasz mi się swoją mocną ręką.

22
nbg

Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.

bg

Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.

ubg

Unosisz mnie na wietrze i wsadzasz mnie na niego, a rozwiewasz mój dobytek.

23
nbg

Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym.

bg

Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.

ubg

Wiem bowiem, że wydasz mnie na śmierć i do domu przeznaczonego dla wszystkich żyjących.

24
nbg

Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku?

bg

Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.

ubg

Do grobu jednak nie ściągnie swej ręki, choćby wołali, gdy będzie niszczyć.

25
nbg

Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim?

bg

Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?

ubg

Czy nie płakałem nad strapionym? Czy moja dusza nie smuciła się nad ubogim?

26
nbg

Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność.

bg

Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.

ubg

Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.

27
nbg

Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia.

bg

Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.

ubg

Moje wnętrze zawrzało i nie uspokoiło się; zaskoczyły mnie dni utrapienia.

28
nbg

Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc.

bg

Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.

ubg

Chodzę sczerniały, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.

29
nbg

Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi.

bg

Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.

ubg

Stałem się bratem smoków, a towarzyszem młodych strusiów.

30
nbg

Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.

bg

Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.

ubg

Moja skóra poczerniała na mnie i moje kości są spalone od gorączki.

31
nbg

Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.

bg

Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.

ubg

Moja harfa zamieniła się w lament, a mój flet w głos płaczących.