Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 33
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Słuchaj więc Ijobie mojej mowy, nastaw ucho na wszystkie moje słowa.
A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
Gdy oto raz otworzyłem moje usta – mój język sam już mówi na moim podniebieniu.
Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
Szczerość mojego serca odbije się w moich słowach, a me usta wynurzą jasną prawdę.
Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego.
Duch Boży uczynił mię, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń.
Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a stań przeciwko mnie.
Oto jestem jak ty wobec Boga, i ja jestem skrojony z gliny.
Oto ja według słów twoich odpowiem ci za Boga, chociażem ja też z błota utworzony.
Zatem nie powinna cię trwożyć jakaś obawa przede mną, a me brzemię zbytnio cię nie przytłoczy.
Oto strach mój nie zatrwoży cię, a ręka moja nie obciąży cię.
Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów.
A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
Powiedziałeś: Ja jestem czysty, wolny od występku, nieskazitelny i nie ma we mnie winy.
Czystym ja bez przestępstwa; niewinnym ja, i nie masz we mnie nieprawości.
Zaprawdę, Bóg wynajduje przeciw mnie szykany i uważa mnie za Swojego wroga.
Oto znajduje Bóg przyczyny przeciwko mnie, a poczytuje mię za nieprzyjaciela swego.
Kładzie w okowy moje nogi oraz śledzi wszystkie moje ścieżki.
Podaje w okowy nogi moje, a podstrzega wszystkich ścieżek moich.
Oświadczam ci, że w tym nie jesteś sprawiedliwy; Bóg zawsze jest wyższy niż człowiek.
Otości na to tak odpowiadam: W tem nie jesteś sprawiedliwy; bo większy jest Bóg, niż człowiek.
Czemu zatem prowadziłeś z Nim spór? Przecież On wszystkich spraw nie objawia.
Przeczże się z nim spierasz, żeć wszystkich spraw swoich nie objawia?
Jednak Bóg przemawia, raz i drugi; tylko na to się nie zwraca uwagi.
Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa.
We śnie, w widzeniu nocnym, kiedy twardy sen ludzi opada i drzemią na swoim łożu,
We śnie w widzeniu nocnem, gdy twardy sen przypada na ludzie gdy śpią na łożu:
wtedy otwiera ludziom uszy, kładąc pieczęć na danej im przestrodze.
Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje,
Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy.
Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
Tak, ochrania jego duszę od zniszczenia, by pod oręż nie poszło jego życie.
Aby zahamował duszę jego od dołu, a żywot jego aby na miecz nie trafił.
Bywa też na swym łożu karmiony cierpieniem, a w jego członkach jest uporczywa walka.
Każe go też boleścią na łożu jego, a we wszystkich kościach jego ciężką niemocą.
Chleb staje się zmierzłym w jego życiu i ulubiona strawa jego osoby.
Tak, że sobie żywot jego chleb obrzydzi, a dusza jego pokarm wdzięczny.
Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości.
Zniszczeje znacznie ciało jego, i wysadzą się kości jego, których nie widać było;
Tak do grobu zbliża się jego osoba, a jego życie do śmiercionośnych potęg.
I przybliża się do grobu dusza jego a żywot jego do rzeczy śmierć przynoszących.
Jeśli jest więc, dla niego posłaniec, orędownik, jeden z oddziału pod komendą jednego wodza, co objawi człowiekowi jego powinność;
Jeźli będzie u niego jaki Anioł wymowny, jeden z tysiąca, aby opowiedział człowiekowi powinność jego:
jeśli Bóg się nad nim zmiłuje oraz powie: Otrzymałem okup; wybawiam, aby nie zstąpił do grobu –
Tedy się nad nim Bóg zmiłuje, a rzecze: Wybaw go, aby nie zstępował do grobu, bom znalazł ubłaganie.
wtedy jego cielesna natura odświeża się szybciej niż za młodu i znowu wraca do swej młodzieńczej siły.
I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej.
Kiedy się modli do Boga, przyjmuje go łaskawie, i w triumfie pozwala mu oglądać Swoje oblicze. Tak wynagradza On człowiekowi jego sprawiedliwość.
Będzie się modlił Bogu, i przyjmie go łaskawie, i ogląda z weselem oblicze jego, i przywróci człowiekowi sprawiedliwość jego;
A człowiek wyśpiewuje to przed ludźmi i powiada: Zgrzeszyłem, a co jest proste – skrzywiłem, ale mi tego nie policzono.
Który poglądając na ludzi, rzecze: Zgrzeszyłem był, i co było prawego, podwróciłem; ale mi to nie było pożyteczno.
Wyzwolił moją duszę i nie uległa ruinie; moje życie może oglądać światło.
Lecz Bóg wybawił duszę moję, aby nie zstąpiła do dołu, a żywot mój aby oglądał światłość.
To wszystko Bóg spełnia z człowiekiem – dwukrotnie i trzykrotnie,
Oto wszystko to czyni Bóg po dwakroć i po trzykroć z człowiekiem,
aby jego osobę wyprowadzić z grobu i by był oświetlony światłem życia.
Aby odwrócił duszę jego od dołu, a żeby oświecon był światłością żyjących.
Rozważ to Jobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić.
Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność.
Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
A jeśli nie – zechciej ty mnie wysłuchać, zamilknij, a cię nauczę mądrości.
A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.