Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 32
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;
A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.
Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.
Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.
Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.
Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.
I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.
Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.
Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?
Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.
Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.
Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.
Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?
Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.