Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 41
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Jakże mylną by była twa nadzieja, bo już na jego widok byłbyś się zwalił.
Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?
Nie ma takiego śmiałka, który by go pobudził. Zatem kim jest ten, co chciałby się stawić przed Moim obliczem?
Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?
Kto Mnie wpierw zobowiązał, abym mu musiał odpłacić? Wszystko pod całym niebem jest Moje.
Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?
Nie będę milczał o jego członkach, ani o jego sile, czy harmonii jego ustroju.
Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?
Kto kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, kto wniknie w dwoiste jego czeluście?
Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?
Zwrotnice jego pyska – któż je otworzył? Postrachem są koliska jego zębów.
Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?
Wspaniałe są łuski jego kolczugi, zwartej jakby pieczęcią z krzemienia.
Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?
Jedna z drugą się spaja, więc wiatr między nie nie wnika.
Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.
Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.
Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?
Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy jak rzęsy zorzy.
Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?
Z jego czeluści rozchodzą się pochodnie, wypryskują ogniste iskry.
Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.
Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.
Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.
Jego dech rozżarza węgle, a z jego paszczy bije łuna.
Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?
Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.
Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.
Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.
Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.
Jego serce stężałe jest jak głaz, tak stężałe jak spodni kamień młyński.
Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.
Przed jego szarżą truchleją najdzielniejsi, a kiedy orze fale tracą ducha.
Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.
Jeśli go ktoś zaczepi – ani oręż się nie ostoi, ani lanca, dzida, czy harpun.
Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.
Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.
Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.
Nie spłoszy go strzała z łuku; a kamienie procy zamieniają się przy nim w źdźbła.
Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.
Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.
Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.
U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.
W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.
Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.
Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.
Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.
Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Lekceważy wszystko, co wysokie; on jest królem wszystkich dzikich zwierząt.
Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.
—
Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.
—
Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.
—
Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.
—
Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.
—
Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.
—
Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.
—
Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.
—
Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.