Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 4

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:

bg

Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:

2
nbg

Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?

bg

Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?

3
nbg

Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.

bg

Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.

4
nbg

Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.

bg

Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.

5
nbg

A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.

bg

A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.

6
nbg

Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?

bg

Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?

7
nbg

Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?

bg

Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?

8
nbg

Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.

bg

Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.

9
nbg

Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.

bg

Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.

10
nbg

Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.

bg

Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.

11
nbg

Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.

bg

Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.

12
nbg

Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.

bg

Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.

13
nbg

W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,

bg

W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,

14
nbg

ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.

bg

Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.

15
nbg

Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.

bg

A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.

16
nbg

Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.

bg

Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:

17
nbg

Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?

bg

Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?

18
nbg

Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.

bg

Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;

19
nbg

O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.

bg

Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

20
nbg

Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.

bg

Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.

21
nbg

Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.

bg

Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.