Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 4
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:
Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
Wtedy Elifaz z Temanu odpowiedział:
Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?
Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?
Jeśli będziemy rozmawiać z tobą, nie będzie ci przykro? Ale któż może się od mówienia powstrzymać?
Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.
Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.
Oto nauczałeś wielu i ręce słabe umocniłeś.
Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.
Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.
Twoje słowa podnosiły upadającego, a omdlałe kolana wzmacniałeś.
A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.
A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.
A teraz, gdy to przyszło na ciebie, opadasz z sił, dotknęło cię i się trwożysz.
Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?
Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?
Czy twoja bojaźń nie była twoją ufnością, a prawość twoich dróg twoją nadzieją?
Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?
Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?
Przypomnij sobie, proszę, czy kiedykolwiek zginął ktoś niewinny? Albo gdzie sprawiedliwych wytępiono?
Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.
Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.
Według tego, co zauważyłem, ci, którzy orzą zło i sieją niegodziwość, zbierają je.
Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.
Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.
Od tchnienia Boga giną i od powiewu jego gniewu niszczeją.
Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.
Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.
Ryk lwa, głos dzikiego lwa i zęby lwiątek są złamane.
Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.
Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.
Lew ginie z braku łupu i młode lwicy rozpraszają się.
Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.
Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
Oto potajemnie doszło do mnie słowo i moje ucho usłyszało szept.
W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,
W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,
W rozmyślaniu o nocnych widzeniach, gdy twardy sen spada na ludzi;
ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.
Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.
Ogarnęły mnie strach i drżenie, od których wszystkie moje kości zadrżały.
Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.
A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.
Wtedy duch przeszedł przed moją twarzą, zjeżyły się włosy na moim ciele.
Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.
Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:
Stanął, lecz nie rozpoznałem jego wyglądu, tylko jakiś kształt był przed moimi oczami; nastała cisza, a potem usłyszałem głos mówiący:
Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?
Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?
Czy śmiertelny człowiek może być sprawiedliwszy niż Bóg? Czy człowiek może być czystszy niż jego Stwórca?
Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.
Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;
Oto swoim sługom nie ufa i w swoich aniołach dostrzega braki;
O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.
Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.
O ileż bardziej w tych, którzy mieszkają w domach glinianych, których podstawa jest w prochu łatwiej ich zgnieść niż mola.
Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.
Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.
Od poranka aż do wieczora są gładzeni; giną na wieki, a nikt tego nie zauważa.
Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.
Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.
Czy ich wspaniałość nie przemija wraz z nimi? Umierają, ale nie w mądrości.