Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 4
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:
Wtedy Elifaz z Temanu odpowiedział:
Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?
Jeśli będziemy rozmawiać z tobą, nie będzie ci przykro? Ale któż może się od mówienia powstrzymać?
Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.
Oto nauczałeś wielu i ręce słabe umocniłeś.
Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.
Twoje słowa podnosiły upadającego, a omdlałe kolana wzmacniałeś.
A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.
A teraz, gdy to przyszło na ciebie, opadasz z sił, dotknęło cię i się trwożysz.
Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?
Czy twoja bojaźń nie była twoją ufnością, a prawość twoich dróg twoją nadzieją?
Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?
Przypomnij sobie, proszę, czy kiedykolwiek zginął ktoś niewinny? Albo gdzie sprawiedliwych wytępiono?
Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.
Według tego, co zauważyłem, ci, którzy orzą zło i sieją niegodziwość, zbierają je.
Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.
Od tchnienia Boga giną i od powiewu jego gniewu niszczeją.
Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.
Ryk lwa, głos dzikiego lwa i zęby lwiątek są złamane.
Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.
Lew ginie z braku łupu i młode lwicy rozpraszają się.
Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.
Oto potajemnie doszło do mnie słowo i moje ucho usłyszało szept.
W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,
W rozmyślaniu o nocnych widzeniach, gdy twardy sen spada na ludzi;
ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.
Ogarnęły mnie strach i drżenie, od których wszystkie moje kości zadrżały.
Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.
Wtedy duch przeszedł przed moją twarzą, zjeżyły się włosy na moim ciele.
Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.
Stanął, lecz nie rozpoznałem jego wyglądu, tylko jakiś kształt był przed moimi oczami; nastała cisza, a potem usłyszałem głos mówiący:
Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?
Czy śmiertelny człowiek może być sprawiedliwszy niż Bóg? Czy człowiek może być czystszy niż jego Stwórca?
Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.
Oto swoim sługom nie ufa i w swoich aniołach dostrzega braki;
O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.
O ileż bardziej w tych, którzy mieszkają w domach glinianych, których podstawa jest w prochu łatwiej ich zgnieść niż mola.
Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.
Od poranka aż do wieczora są gładzeni; giną na wieki, a nikt tego nie zauważa.
Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.
Czy ich wspaniałość nie przemija wraz z nimi? Umierają, ale nie w mądrości.