Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 7
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.
Is there not an appointed time to man upon earth? are not his days also like the days of an hireling?
Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?
Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.
As a servant earnestly desireth the shadow, and as an hireling looketh for the reward of his work:
Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;
Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.
So am I made to possess months of vanity, and wearisome nights are appointed to me.
Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.
Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.
When I lie down, I say, When shall I arise, and the night be gone? and I am full of tossings to and fro unto the dawning of the day.
Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.
Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.
My flesh is clothed with worms and clods of dust; my skin is broken, and become loathsome.
Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.
Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.
My days are swifter than a weaver's shuttle, and are spent without hope.
Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.
Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.
O remember that my life is wind: mine eye shall no more see good.
Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.
Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.
The eye of him that hath seen me shall see me no more: thine eyes are upon me, and I am not.
Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.
Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.
As the cloud is consumed and vanisheth away: so he that goeth down to the grave shall come up no more.
Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.
Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.
He shall return no more to his house, neither shall his place know him any more.
Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.
Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.
Therefore I will not refrain my mouth; I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.
Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.
Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?
Am I a sea, or a whale, that thou settest a watch over me?
Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?
Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –
When I say, My bed shall comfort me, my couch shall ease my complaints;
Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;
wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.
Then thou scarest me with dreams, and terrifiest me through visions:
Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;
Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.
So that my soul chooseth strangling, and death rather than my life.
Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.
Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.
I loathe it; I would not live alway: let me alone; for my days are vanity.
Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.
Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?
What is man, that thou shouldest magnify him? and that thou shouldest set thine heart upon him?
Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?
Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?
And that thou shouldest visit him every morning, and try him every moment?
Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?
Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?
How long wilt thou not depart from me, nor let me alone till I swallow down my spittle?
Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?
Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?
I have sinned; what shall I do unto thee, O thou preserver of men? why hast thou set me as a mark against thee, so that I am a burden to myself?
Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?
Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.
And why dost thou not pardon my transgression, and take away my iniquity? for now shall I sleep in the dust; and thou shalt seek me in the morning, but I shall not be.
Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.