Nowa Biblia Gdańska
Treny 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.
Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.
On mnie prowadził i zaprowadził w mrok, bez światła.
Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;
To przeciw mnie się odwrócił i ustawicznie zwraca Swoją rękę.
Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień.
Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.
Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.
Obudował mnie i ogarnął jadem oraz strapieniem.
Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą;
Osadził mnie w ciemnościach, tak, jak od dawna umarłych.
W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.
Zagrodził mnie bez wyjścia i obciążył moje kajdany.
Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;
Chociaż krzyczę i wołam On tamuje moją modlitwę.
A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.
Moje drogi zagrodził ciosem, a me ścieżki wywrócił.
Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.
Stał się dla mnie czatującym niedźwiedziem, lwem przyczajonym w ukryciu.
Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.
Moje drogi pokrzywił i mnie rozszarpał; wprawił mnie w zdrętwienie.
Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.
Napiął Swój łuk, a mnie postawił jako cel dla strzały.
Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.
Wbił w moje nerki dzieci Swojego kołczanu.
Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.
Stałem się pośmiewiskiem dla wszystkich ludów, ustawicznym przedmiotem ich pieśni.
Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień.
Nasycił mnie goryczami oraz napełnił piołunem.
Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.
Krzemieniem wykruszył moje zęby oraz podeptał mnie w prochu.
Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.
Oddaliłeś od pokoju mą duszę, więc zapomniałem o szczęściu.
Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam.
Powiedziałem: Zniknęła moja żywotna siła i ma nadzieja od WIEKUISTEGO.
I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.
Wspomnij na moją nędzę i tułactwo, na piołun oraz truciznę.
Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.
Pamięta, o, pamięta; lecz we mnie jest pognębiona moja dusza.
Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja.
To wezmę do mojego serca oraz z tego powodu będę ufał:
Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję.
To są łaski WIEKUISTEGO, że jeszcze nie zginęliśmy, bowiem nie wyczerpało się Jego miłosierdzie.
Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego.
One się odświeżają każdego poranku, gdyż wielką jest Twoja niezawodność.
Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.
Moim udziałem jest WIEKUISTY mówi moja dusza, dlatego Mu ufam.
Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.
Dobrotliwym jest WIEKUISTY dla tych, co na Nim polegają; dla duszy, która Go szuka.
Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka.
I dobrze jest czekać w milczeniu na pomoc WIEKUISTEGO.
Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pańskie.
Dobrze też człowiekowi w jego młodości dźwigać jarzmo.
Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego;
Niechaj siedzi samotnie i milczy, kiedy go jarzmem obarczył.
Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono;
Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.
Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja;
Niech nadstawi policzki Temu, co go uderza i niech się nasyca hańbą.
Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem.
Gdyż Pan nie odtrąca na wieki.
Bo Pan na wieki nie odrzuca;
A jeżeli zasmucił znowu się zmiłuje, według pełni Swej łaski.
Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.
Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich.
Kiedy się pod stopami gnębi wszystkich więźniów ziemi,
Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi;
gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego;
gdy się wykrzywia czyjkolwiek spór czy WIEKUISTY tego nie widzi?
Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha.
Czy ktoś coś wypowiedział a się spełniło, jeśli Pan tego nie rozkazał?
Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał?
Czyż nie z ust Najwyższego wychodzi zarówno bolesne, jak i szlachetne?
Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre?
Czemu człowiek utyskuje póki żyje mąż, co cierpi za swoje grzechy?
Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje.
Rozważmy nasze drogi i je zbadajmy, nawrócimy się do WIEKUISTEGO.
Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana;
Podnieśmy serce do Boga w Niebie, nie tylko nasze ręce.
Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga.
Myśmy wykroczyli i byli przekorni, a Ty nie wybaczyłeś.
Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz.
Okryłeś się gniewem oraz nas ścigałeś; zabijałeś nas bez litości.
Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz.
Przesłoniłeś się chmurą tak, że nie przeniknęła modlitwa.
Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.
Pośród ludów uczyniłeś nas podmiotem oraz przedmiotem wstrętu.
Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów.
Otwierali na nas usta wszyscy nasi wrogowie.
Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi.
Naszym działem były trwoga i dół, spustoszenie oraz zniszczenie.
Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie.
Potoki wód wylewa moje oko nad spustoszeniem córy mojego ludu.
Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego.
Moje oko wycieka i nie ustaje, bo nie znajduje wytchnienia,
Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi,
dopóki WIEKUISTY nie spojrzy z Nieba i się nie przyjrzy.
Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba.
Łza mojego oka dręczy mą duszę z powodu wszystkich cór mojego ludu.
Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego.
Ścigali, moi wrogowie ścigali mnie bez przyczyny jak ptaka.
Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny.
W dole zadławili me życie i zatoczyli na mnie kamień.
Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem.
Wody wezbrały nad mą głową, zatem sądziłem, żem zginął.
Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie!
Z najgłębszego dołu wzywałem Twojego Imienia WIEKUISTY.
Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego.
Usłyszałeś mój głos, więc nie zatulaj Twojego ucha przed westchnieniem i moim krzykiem.
Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem.
W dniu w którym Cię wołałem byłeś bliskim, powiedziałeś: Nie obawiaj się.
Przybliżając się do mnie w dzień, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się.
Prowadziłeś, Panie, sprawę mej duszy i wybawiłeś moje życie.
Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój.
Spojrzałeś, WIEKUISTY, na moją krzywdę uczyń mi oczyszczenie z zarzutów.
Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję.
Widziałeś całą ich zawziętość i wszystkie ich zamysły przeciw mnie.
Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
Słyszałeś ich obelgi, WIEKUISTY i wszystkie ich plany przeciw mnie.
Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
Słyszałeś mowy mych przeciwników i ustawiczne ich knowania przeciw mnie;
Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzień.
gdy siadają i kiedy wstają; patrz, ja jestem przedmiotem ich pieśni.
Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam zawżdy jest pieśnią ich.
Oddasz ich zapłatę, WIEKUISTY, według działania ich rąk.
Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich;
Dasz im zamroczenie serca na nich Twoje przekleństwo.
Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich;
Będziesz ich ścigał w gniewie oraz wytępisz ich spod nieba, o WIEKUISTY!
Goń ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!