Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 12
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ten, kto miłuje napomnienie – miłuje wiedzę; a kto nienawidzi przygany – jest bezmyślnym.
Kto miłuje ćwiczenie, miłuje umiejętność; a kto ma w nienawiści karność, głupim jest.
Dobry zyskuje upodobanie u WIEKUISTEGO; lecz potępia On podstępnego człowieka.
Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi.
Człowiek nie utwierdzi się niegodziwością; lecz korzeń sprawiedliwych się nie zachwieje.
Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna.
Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego.
Zamysły sprawiedliwych są wymierzone ku prawości; knowania niegodziwych ku szalbierstwu.
Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe.
Mowy niegodziwych to czyhanie na krew; sprawiedliwych ocalają ich usta.
Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich.
Złoczyńcy bywają powaleni, więc ich nie będzie; ale dom sprawiedliwych się utrzyma.
Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje.
Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.
Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest.
Kto uprawia swą rolę nasyci się chlebem; lecz bezmyślnym jest ten, co ugania się za marnościami.
Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest.
Niegodziwy tęskni za połowem złych; ale korzeń sprawiedliwych wyda swój plon.
Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją.
W uchybieniu ust jest sieć dla złoczyńcy, lecz sprawiedliwy unika biedy.
W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.
Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
Kto mówi rzetelnie – świadczy o sprawiedliwości; lecz fałszywy świadek głosi matactwo.
Kto mówi prawdę, opowiada sprawiedliwość; ale świadek kłamliwy mówi zdradę.
Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.
Znajdzie takowego, co mówi słowa jako miecz przerażające; ale język mądrych jest lekarstwem.
Mowa prawdy utrzyma się na wieki, ale kłamliwy język tylko na mrugnięcie oka.
Wargi prawdomówne utwierdzone będą na wieki; ale króciuchno trwa język kłamliwy.
Ułuda prowadzi serce tych, co knują zło; a pewna radość dla tych, co doradzają pokój.
Zdrada jest w sercu tych, którzy złe myślą; ale którzy radzą do pokoju, mają wesele.
Żadne nieszczęście nie spotka sprawiedliwego, a niegodziwi przesyceni są niedolą.
Nie spotka sprawiedliwego żadne nieszczęście; ale niezbożnicy pełni będą złego.
Ohydą dla WIEKUISTEGO są kłamliwe usta; a ci, co dochowują wierności, dostępują Jego upodobania.
Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się.
Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
Ręka skrzętnych będzie panować, a opieszała stanie się hołdowniczą.
Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.
Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
Więcej niż bliźni posiada sprawiedliwy, a droga niegodziwych wyprowadzi ich na tułactwo.
Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.
Opieszałość nie złowi sobie zdobyczy, ale pilny człowiek posiada cenny skarb.
Nie upiecze chytry obłowu swojego; ale człowiek pilny majętności kosztownych nabędzie.
Na drodze sprawiedliwych jest życie, a kierunek tej ścieżki to nieśmiertelność.
Na ścieszce sprawiedliwości żywot, a na drodze ścieszki jej niemasz śmierci.