Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
Mądra niewiasta buduje dom swój; ale go głupia rękami swemi rozwala.
Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
Kto chodzi w szczerości swojej, boi się Pana; ale przewrotny w drogach swoich gardzi nim.
W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.
Gdzie niemasz wołów, żłób jest próżny; ale siłą wołów mnoży się obfitość zboża.
Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.
Świadek prawdziwy nie kłamie; ale świadek fałszywy mówi kłamstwo.
Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.
Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.
Każdy głupi nakrywa grzech, a między uprzejmymi mieszka przyjaźń.
Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.
Serce każdego uznaje gorzkość duszy swojej, a do wesela jego nie przymięsza się obcy.
Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.
Dom niezbożnych zgładzony będzie; ale przybytek cnotliwych zakwitnie.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Zda się pod czas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej jest drogą na śmierć.
Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.
Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.
Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.
Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.
Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.
Prostak wierzy każdemu słowu; ale ostrożny zrozumiewa postępki swoje.
Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
Głupstwo prostacy dziedzicznie trzymają; ale ostrożni bywają koronowani umiejętnością.
Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.
źli się kłaniają przed dobrymi, a niepobożni stoją u drzwi sprawiedliwego.
Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.
Ubogi bywa i u przyjaciela swego w nienawiści; ale wiele jest tych, którzy bogatego miłują.
Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.
Bliźnim swym grzesznik pogardza; ale kto ma litość nad ubogimi, błogosławionym jest.
Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.
Izali nie błądzą, którzy wymyślają złe? a miłosierdzie i prawda należy tym, którzy wymyślają dobre.
Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.
W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.
Świadek prawdziwy wyzwala duszę; ale fałszywy kłamstwo mówi.
W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.
Kto się boi Pana, ma ufanie mocne; a synowie jego ucieczkę mieć będą.
Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.
Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.
Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.
Kto ciemięży ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; ale go czci, kto ma litość nad ubogim.
Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.
Dla złości swojej wygnany bywa niepobożny; ale sprawiedliwy nadzieję ma i przy śmierci swojej.
W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
Sprawiedliwość wywyższa naród; ale grzech jest ku pohańbieniu narodów.
Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.
Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.