Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 14

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.

bg

Mądra niewiasta buduje dom swój; ale go głupia rękami swemi rozwala.

2
nbg

Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.

bg

Kto chodzi w szczerości swojej, boi się Pana; ale przewrotny w drogach swoich gardzi nim.

3
nbg

W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.

bg

W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.

4
nbg

Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.

bg

Gdzie niemasz wołów, żłób jest próżny; ale siłą wołów mnoży się obfitość zboża.

5
nbg

Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.

bg

Świadek prawdziwy nie kłamie; ale świadek fałszywy mówi kłamstwo.

6
nbg

Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.

bg

Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.

7
nbg

Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.

bg

Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.

8
nbg

Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.

bg

Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.

9
nbg

Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.

bg

Każdy głupi nakrywa grzech, a między uprzejmymi mieszka przyjaźń.

10
nbg

Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.

bg

Serce każdego uznaje gorzkość duszy swojej, a do wesela jego nie przymięsza się obcy.

11
nbg

Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.

bg

Dom niezbożnych zgładzony będzie; ale przybytek cnotliwych zakwitnie.

12
nbg

Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.

bg

Zda się pod czas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej jest drogą na śmierć.

13
nbg

Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.

bg

Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.

14
nbg

Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.

bg

Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.

15
nbg

Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.

bg

Prostak wierzy każdemu słowu; ale ostrożny zrozumiewa postępki swoje.

16
nbg

Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.

bg

Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.

17
nbg

Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.

bg

Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.

18
nbg

Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.

bg

Głupstwo prostacy dziedzicznie trzymają; ale ostrożni bywają koronowani umiejętnością.

19
nbg

Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.

bg

źli się kłaniają przed dobrymi, a niepobożni stoją u drzwi sprawiedliwego.

20
nbg

Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.

bg

Ubogi bywa i u przyjaciela swego w nienawiści; ale wiele jest tych, którzy bogatego miłują.

21
nbg

Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.

bg

Bliźnim swym grzesznik pogardza; ale kto ma litość nad ubogimi, błogosławionym jest.

22
nbg

Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.

bg

Izali nie błądzą, którzy wymyślają złe? a miłosierdzie i prawda należy tym, którzy wymyślają dobre.

23
nbg

Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.

bg

W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.

24
nbg

Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.

bg

Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.

25
nbg

Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.

bg

Świadek prawdziwy wyzwala duszę; ale fałszywy kłamstwo mówi.

26
nbg

W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.

bg

Kto się boi Pana, ma ufanie mocne; a synowie jego ucieczkę mieć będą.

27
nbg

Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.

bg

Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.

28
nbg

Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.

bg

W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.

29
nbg

Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.

bg

Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.

30
nbg

Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.

bg

Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.

31
nbg

Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.

bg

Kto ciemięży ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; ale go czci, kto ma litość nad ubogim.

32
nbg

Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.

bg

Dla złości swojej wygnany bywa niepobożny; ale sprawiedliwy nadzieję ma i przy śmierci swojej.

33
nbg

W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.

bg

W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.

34
nbg

Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.

bg

Sprawiedliwość wywyższa naród; ale grzech jest ku pohańbieniu narodów.

35
nbg

Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.

bg

Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.