Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
Mądra kobieta buduje swój dom, a głupia burzy go własnymi rękami.
Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
Kto postępuje w sposób prawy, boi się PANA, a przewrotny na swoich drogach gardzi nim.
W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
W ustach głupiego jest rózga pychy, a mądrych strzegą ich wargi.
Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.
Gdzie nie ma wołów, żłób jest pusty, lecz dzięki sile wołów mnoży się obfitość zboża.
Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.
Wierny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek mówi kłamstwa.
Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
Szyderca szuka mądrości, a nie znajduje, lecz rozumnemu wiedza przychodzi łatwo.
Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
Odsuń się od głupiego, gdyż nie znajdziesz u niego warg rozumnych.
Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
Mądrość roztropnego to poznanie swojej drogi, a głupotą głupich jest oszustwo.
Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.
Głupcy szydzą z grzechu, a u prawych jest przychylność.
Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.
Serce zna własną gorycz, a obcy nie wtrąca się w jego radość.
Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.
Dom niegodziwych będzie zgładzony, a mieszkanie prawych zakwitnie.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Jest droga, która człowiekowi wydaje się słuszna, lecz końcem jej jest droga do śmierci.
Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.
Nawet w śmiechu serce boleje, a końcem takiej wesołości jest smutek.
Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.
Serce odstępcy nasyci się jego drogami, a dobry człowiek swoimi.
Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.
Prosty wierzy każdemu słowu, a roztropny zważa na swoje kroki.
Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
Mądry boi się i odwraca się od zła, ale głupi w swym szaleństwie jest pewny siebie.
Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
Człowiek porywczy popełnia głupstwa, a podstępny jest znienawidzony.
Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
Prości ludzie dziedziczą głupotę, a roztropni są koronowani wiedzą.
Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.
Źli kłaniają się przed dobrymi, a niegodziwi u bram sprawiedliwego.
Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.
Ubogi jest znienawidzony nawet przez swego bliźniego, a bogaty ma wielu przyjaciół.
Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.
Kto gardzi swym bliźnim, ten grzeszy, a kto lituje się nad ubogimi, jest błogosławiony.
Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.
Czyż nie błądzą ci, którzy obmyślają zło? Ale miłosierdzie i prawda są z tymi, którzy obmyślają dobro.
Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.
Każda praca przynosi pożytek, a puste słowa prowadzą do nędzy.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, ale głupota głupich pozostaje głupotą.
Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.
Prawdomówny świadek ocala dusze, a fałszywy mówi kłamstwa.
W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.
W bojaźni PANA jest mocne zaufanie, a jego synowie będą mieć ucieczkę.
Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.
Bojaźń PANA jest źródłem życia, by uniknąć sideł śmierci.
Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
Liczny lud to chwała króla, a brak ludu to zguba władcy.
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Nieskory do gniewu jest bardzo roztropny, lecz porywczy wywyższa głupotę.
Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
Zdrowe serce jest życiem ciała, a zazdrość jest zgnilizną kości.
Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.
Kto gnębi ubogiego, uwłacza jego Stwórcy, a czci go ten, kto lituje się nad ubogim.
Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.
Niegodziwy zostaje wygnany z powodu swojego zła, a sprawiedliwy ma nadzieję nawet w czasie swojej śmierci.
W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
Mądrość spoczywa w sercu rozumnego, a co jest w sercu głupich, wychodzi na jaw.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a grzech jest hańbą narodów.
Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.
Król jest przychylny dla roztropnego sługi, lecz gniewa się na tego, który przynosi hańbę.