Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Lepszy biedny, co postępuje w swej prostocie niż taki, co ma przewrotne usta i jest głupcem.
Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.
Bezrozumnej duszy jest niedobrze; a kto jest rączych nóg – chybi celu.
Zaiste duszy bez umiejętności nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się.
Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
Bogactwo przysparza coraz więcej przyjaciół; a od ubogiego odłącza się i jego towarzysz.
Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa.
Fałszywy świadek nie ujdzie bezkarnie; nie ocali się ten, co wygłasza kłamstwa.
Fałszywy świadek nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie.
Wielu głaszcze oblicze hojnego i każdy jest przyjacielem szczodrobliwego męża.
Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu.
Wszyscy, nawet bracia ubogiego go nienawidzą; o ileż bardziej usuwają się od niego jego towarzysze. A on goni za ich przyrzeczeniami, ale ich nie ma.
Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a niemasz ich.
Swoje życie miłuje ten, co nabiera rozumu; a kto zachowuje rozwagę, ten znajdzie szczęście.
Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego.
Fałszywy świadek nie ujdzie bezkarnie; a kto wygłasza kłamstwa – zginie.
Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie.
Głupcowi nie przystoi rozkoszne życie; a tym mniej niewolnikom rządzić panami.
Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.
Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
Gniew króla jest jak ryk lwa, a jego łaska jak rosa na roślinności.
Zapalczywość królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie.
Nieszczęściem dla ojca jest głupi syn, a swarliwość kobiety jak stale cieknąca rynna.
Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach.
Dom i mienie jest spuścizną po ojcach; a darem WIEKUISTEGO jest rozumna żona.
Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana.
Lenistwo pogrąża w głęboki sen, więc dusza gnuśnego musi łaknąć.
Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła.
Kto zachowuje przykazanie – zachowuje swe życie; a kto nie zwraca uwagi na swoje drogi – zginie.
Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.
Kto się lituje nad biednym – pożycza WIEKUISTEMU; On mu wynagrodzi jego zasługę.
Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda.
Karć syna dopóki jeszcze nadzieja, i nie zwracaj uwagi na jego krzyki.
Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja.
Kto się unosi gniewem – musi odpuścić karę; bo zamiast ocalić, uczynisz go jeszcze gorszym.
Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz.
Słuchaj rady i przyjmuj napomnienie, abyś w swojej przyszłości nabrał mądrości.
Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym.
Liczne są zamysły w sercu człowieka – ale postanowienie WIEKUISTEGO, tylko ono się utrzyma.
Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi.
Rozkoszą człowieka jest miłość, którą świadczy; lepszy ubogi człowiek niż kłamliwy.
Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy.
Bojaźń przed WIEKUISTYM prowadzi do życia; kto ją posiada – spocznie syty i nie będzie nawiedzony przez nieszczęście.
Bojażń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.
Gdy leniwy włoży rękę do misy – nawet wtedy nie poprowadzi jej do ust.
Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej.
Kiedy uderzysz szydercę – prostak nabierze rozumu; a gdy przyganisz rozsądnemu – on pojmie, co należy wiedzieć.
Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność.
Kto ograbia ojca oraz wypędza matkę – jest synem, który hańbi oraz przynosi wstyd.
Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania.
Mój synu, nie słuchaj takich nauk, które chcą odwieść od rozumnych przestróg.
Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych.
Nikczemny świadek urąga sprawiedliwości, a usta niegodziwych chciwie pochłaniają złość.
Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają nieprawość.
Kary są przygotowane dla szyderców, a razy na grzbiet kpiarzy.
Sądy są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.