Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Lepszy biedny, co postępuje w swej prostocie niż taki, co ma przewrotne usta i jest głupcem.
Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.
Lepszy jest ubogi, który postępuje uczciwie, niż człowiek o przewrotnych wargach, który jest głupcem.
Bezrozumnej duszy jest niedobrze; a kto jest rączych nóg – chybi celu.
Zaiste duszy bez umiejętności nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się.
Nie jest też dobrze, by dusza nie miała wiedzy, a kto jest prędkich nóg, grzeszy.
Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
Głupota człowieka wypacza jego drogę, a jego serce zapala się gniewem przeciwko PANU.
Bogactwo przysparza coraz więcej przyjaciół; a od ubogiego odłącza się i jego towarzysz.
Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa.
Bogactwo przyciąga wielu przyjaciół, ale ubogi zostaje odłączony od przyjaciela.
Fałszywy świadek nie ujdzie bezkarnie; nie ocali się ten, co wygłasza kłamstwa.
Fałszywy świadek nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie.
Fałszywy świadek nie uniknie kary, a kto mówi kłamstwa, nie ujdzie.
Wielu głaszcze oblicze hojnego i każdy jest przyjacielem szczodrobliwego męża.
Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu.
Wielu uprasza o przychylność dostojnika i każdy jest przyjacielem człowieka hojnego.
Wszyscy, nawet bracia ubogiego go nienawidzą; o ileż bardziej usuwają się od niego jego towarzysze. A on goni za ich przyrzeczeniami, ale ich nie ma.
Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a niemasz ich.
Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go, tym bardziej oddalają się od niego jego przyjaciele; ściga ich słowami, ale ich nie ma.
Swoje życie miłuje ten, co nabiera rozumu; a kto zachowuje rozwagę, ten znajdzie szczęście.
Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego.
Kto zdobywa rozum, miłuje swoją duszę, a kto strzeże roztropności, znajdzie dobro.
Fałszywy świadek nie ujdzie bezkarnie; a kto wygłasza kłamstwa – zginie.
Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie.
Fałszywy świadek nie uniknie kary, a kto mówi kłamstwa, zginie.
Głupcowi nie przystoi rozkoszne życie; a tym mniej niewolnikom rządzić panami.
Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.
Głupiemu nie przystoi życie w rozkoszach, tym mniej słudze panować nad książętami.
Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
Roztropność człowieka powściąga jego gniew, a jego chwałą jest darować wykroczenie.
Gniew króla jest jak ryk lwa, a jego łaska jak rosa na roślinności.
Zapalczywość królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie.
Gniew króla jest jak ryk lwa, a jego przychylność jak rosa na trawie.
Nieszczęściem dla ojca jest głupi syn, a swarliwość kobiety jak stale cieknąca rynna.
Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach.
Głupi syn jest utrapieniem dla swego ojca, a kłótliwa żona jest jak nieustanne kapanie z dachu.
Dom i mienie jest spuścizną po ojcach; a darem WIEKUISTEGO jest rozumna żona.
Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana.
Dom i bogactwo są dziedzictwem po ojcach, ale roztropna żona jest od PANA.
Lenistwo pogrąża w głęboki sen, więc dusza gnuśnego musi łaknąć.
Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła.
Lenistwo pogrąża w twardym śnie, a leniwa dusza będzie cierpieć głód.
Kto zachowuje przykazanie – zachowuje swe życie; a kto nie zwraca uwagi na swoje drogi – zginie.
Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.
Kto przestrzega przykazania, zachowuje swoją duszę, ale kto gardzi swymi drogami, zginie.
Kto się lituje nad biednym – pożycza WIEKUISTEMU; On mu wynagrodzi jego zasługę.
Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda.
Kto lituje się nad ubogim, pożycza PANU, a on mu odpłaci za jego dobrodziejstwo.
Karć syna dopóki jeszcze nadzieja, i nie zwracaj uwagi na jego krzyki.
Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja.
Karz swego syna, dopóki jest nadzieja, i niech twoja dusza mu nie pobłaża z powodu jego płaczu.
Kto się unosi gniewem – musi odpuścić karę; bo zamiast ocalić, uczynisz go jeszcze gorszym.
Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz.
Człowiek wielkiego gniewu poniesie karę, a jeśli go uwolnisz, znowu będziesz musiał to zrobić.
Słuchaj rady i przyjmuj napomnienie, abyś w swojej przyszłości nabrał mądrości.
Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym.
Posłuchaj rady i przyjmij pouczenie, abyś był mądry u kresu swych dni.
Liczne są zamysły w sercu człowieka – ale postanowienie WIEKUISTEGO, tylko ono się utrzyma.
Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi.
Wiele jest zamysłów w sercu człowieka, ale rada PANA się ostoi.
Rozkoszą człowieka jest miłość, którą świadczy; lepszy ubogi człowiek niż kłamliwy.
Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy.
Pragnienie człowieka to jego dobroczynność i lepszy jest ubogi niż kłamca.
Bojaźń przed WIEKUISTYM prowadzi do życia; kto ją posiada – spocznie syty i nie będzie nawiedzony przez nieszczęście.
Bojażń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.
Bojaźń PANA prowadzi do życia, a kto ją ma, spocznie syty i nie nawiedzi go zło.
Gdy leniwy włoży rękę do misy – nawet wtedy nie poprowadzi jej do ust.
Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej.
Leniwy kryje swą rękę pod pachę i do ust jej nie podnosi.
Kiedy uderzysz szydercę – prostak nabierze rozumu; a gdy przyganisz rozsądnemu – on pojmie, co należy wiedzieć.
Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność.
Uderz szydercę, a prosty będzie roztropniejszy; strofuj rozumnego, a pojmie wiedzę.
Kto ograbia ojca oraz wypędza matkę – jest synem, który hańbi oraz przynosi wstyd.
Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania.
Kto trwoni dobra ojca i wypędza matkę, ten jest synem, który przynosi wstyd i hańbę.
Mój synu, nie słuchaj takich nauk, które chcą odwieść od rozumnych przestróg.
Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych.
Synu mój, przestań słuchać pouczeń, które cię odwodzą od słów rozumnych.
Nikczemny świadek urąga sprawiedliwości, a usta niegodziwych chciwie pochłaniają złość.
Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają nieprawość.
Nikczemny świadek naśmiewa się z sądu, a usta niegodziwych pożerają nieprawość.
Kary są przygotowane dla szyderców, a razy na grzbiet kpiarzy.
Sądy są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.
Sądy są przygotowane dla szyderców, a razy na grzbiet głupców.