Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 31

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.

bg

Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.

2
nbg

Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?

bg

Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?

3
nbg

Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.

bg

Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.

4
nbg

Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.

bg

Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;

5
nbg

By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.

bg

By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.

6
nbg

Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.

bg

Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.

7
nbg

Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.

bg

Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.

8
nbg

Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.

bg

Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

9
nbg

Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.

bg

Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.

10
nbg

Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.

bg

Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?

11
nbg

Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.

bg

Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.

12
nbg

Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.

bg

Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.

13
nbg

Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.

bg

Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.

14
nbg

Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.

bg

Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.

15
nbg

Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.

bg

I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.

16
nbg

Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.

bg

Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.

17
nbg

Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.

bg

Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.

18
nbg

Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.

bg

Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.

19
nbg

Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.

bg

Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.

20
nbg

Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.

bg

Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.

21
nbg

Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.

bg

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

22
nbg

Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.

bg

Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.

23
nbg

Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.

bg

Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.

24
nbg

Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.

bg

Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.

25
nbg

Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.

bg

Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.

26
nbg

Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.

bg

Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

27
nbg

Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.

bg

Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.

28
nbg

Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:

bg

Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,

29
nbg

Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.

bg

Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.

30
nbg

Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.

bg

Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.

31
nbg

Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.

bg

Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.