Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 7
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mój synu! Zachowaj Moje mowy oraz ukrywaj u siebie Me przykazania.
Synu mój! strzeż słów moich, a przykazanie moje chowaj u siebie.
Zachowaj Moje przykazania i Moje Prawo, jakby w źreniczkach twoich oczu.
Strzeż przykazań moich, a żyć będziesz; a nauki mojej, jako źrenicy oczów swych.
Nawiąż je na twych palcach, zapisz je na tablicy twojego serca.
Uwiąż je na palcach twoich,napisz je na tablicy serca twego.
Mów do Mądrości: Ty jesteś moją siostrą! A rozwagę nazywaj powiernicą.
Mów mądrości: Siostraś ty moja, a roztropność przyjaciółką nazywaj,
By cię ustrzegły od cudzej żony; od obcej, która łagodnie przemawia.
Aby cię strzegły od żony cudzej, i od obcej, która mówi łagodne słowa.
Z okna mojego domu, wyglądałem przez moje otwory,
Bom oknem domu swego przez kratę moję wyglądał;
i zauważyłem bezmyślnego młodzika pomiędzy niedoświadczonymi, zobaczyłem pomiędzy młodziakami.
I widziałem między prostakami, obaczyłem między synami młodzieńca głupiego,
Przechodził on ulicą obok zakrętu i skierował swe kroki do domu takiej niewiasty.
Który szedł ulicą przy rogu jej, drogą postępując ku domowi jej.
O zmierzchu, pod wieczór dnia, kiedy nastaje noc, czarna i ciemna.
Ze zmierzkiem pod wieczór, w ciemności nocnej, i w mroku.
A oto naprzeciw niego, w stroju prostytutki, kobieta o przebiegłym sercu.
A oto niewiasta spotkała go, w ubiorze wszetecznicy, chytrego serca,
Burzliwa ona i niesforna; jej nogi nie mogą jej utrzymać w domu.
Świegotliwa i nie ukrócona, a w domu własnym nie mogły się ostać nogi jej;
Czyha na ulicy, na rynkach oraz na każdym zakręcie.
Raz na dworzu, raz na ulicach i po wszystkich kątach zasadzki czyniąca;
Oto uchwyciła go i ucałowała; z bezwstydnym obliczem powiedziała do niego:
I uchwyciła go, i pocałowała go, a złożywszy wstyd z twarzy swojej, rzekła mu:
Mam złożyć opłatne ofiary, dzisiaj spełniłam moje śluby.
Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.
Dlatego wyszłam naprzeciw ciebie, aby cię pilnie poszukać – i oto cię znalazłam.
Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.
Moje łoże wyścieliłam makatkami, wzorzystymi kobiercami z przędzy Micraimu.
Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.
Moje posłanie pokropiłam myrrą, aloesem i cynamonem.
Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.
Chodź, napoimy się miłością aż do rana, rozkoszujmy się pieszczotami.
Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.
W domu nie ma męża, bo wyruszył w daleką podróż.
Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.
Zabrał ze sobą sakiewkę z pieniędzmi i wróci dopiero w dzień pełni.
Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.
Tak go uwiodła usilną swoją namową, zniewoliła go gładkością swoich ust.
I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.
Zatem idzie za nią, idzie jak byk do rzeźni i jak przestępca przywiązany do swoich pęt,
Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.
póki strzała nie przebije mu wątroby. Spieszy się do sideł jak ptak – nie wiedząc, że chodzi o jego duszę.
I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.
Zatem teraz, synowie, Mnie słuchajcie i uważajcie na słowa Moich ust.
Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.
Niech ku jej drogom nie zboczy twoje serce; nie tułaj się po jej ścieżkach.
Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.
Bo położyła dużo trupów, wielu tych wszystkich, których wymordowała.
Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.
Jej dom jest pełen dróg do Krainy Umarłych, prowadzących do komnat śmierci.
Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.