Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 102
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Modlitwa strapionego, gdy zwątpił i wylewa swój żal przed WIEKUISTYM.
Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.
WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie.
Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.
W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho, i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz.
Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.
Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie.
Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.
Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.
Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.
Od głosu mojego jęku przylgnęło me ciało do mej kości.
Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.
Podobny jestem do pelikana na puszczy i jakby puchacza w zwaliskach.
Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.
Czuwam i jestem niczym samotny ptak na dachu.
Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.
Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną.
Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.
Popiół jadam jak chleb, a mój napój zakrapiam łzami.
Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,
Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.
Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.
Moje dni są jak wydłużony cień; zwiędłem jak trawa.
Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
A Ty, WIEKUISTY, panujesz na wieki i Twa chwała od pokolenia do pokolenia.
Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.
Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Cyonem, bo czas go ułaskawić, nadeszła wyznaczona pora.
Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.
Gdyż Twoi słudzy upodobali sobie jego kamienie oraz umiłowali jego proch.
Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;
A ludy bać się będą Imienia WIEKUISTEGO, a wszyscy królowie ziemi Twojej chwały.
Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;
Bo WIEKUISTY odbuduje Cyon i ukaże się w Swej wspaniałości.
Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;
Przychyli się do modlitwy opuszczonego i nie pogardzi ich modlitwą.
Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.
To się zapisze dla rodu potomnego, a lud stworzony będzie chwalił WIEKUISTEGO.
To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,
Gdyż wejrzał ze Swojej świętej wysokości – WIEKUISTY spojrzał na ziemię z niebios,
Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
by wysłuchać westchnienia jeńca i wyswobodzić na śmierć skazanych.
Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;
By na Cyonie głosili Imię WIEKUISTEGO, a Jego sławę w Jeruszalaim,
Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,
gdy zgromadzą się razem narody i królestwa, ażeby służyć PANU.
Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.
On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił;
Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;
zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.
Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.
I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.
One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione.
One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.
Ale Ty będziesz taki sam i nie skończą się Twoje lata.
Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.
U Ciebie będą mieszkać synowie Twoich sług, a ich potomstwo ostoi się przed Tobą.
Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.