Nowa Biblia Gdańska
II Księga Mojżesza 1
1 Oto imiona synów Israela przybyłych do Micraim. Z Jakóbem weszli, każdy ze swoim domem: 2 Reuben, Szymeon, Lewi i Jehuda; 3 Issachar, Zebulun i Binjamin; 4 Dan, Naftali, Gad i Aszer. 5 Zaś wszystkich dusz, które wyszły z biodra Jakóba, było siedemdziesiąt dusz; a Josef był już w Micraim. 6 I Josef umarł, a także wszyscy jego bracia oraz całe to pokolenie. 7 A synowie Israela rozplenili się, rozrodzili, rozmnożyli, wielce się wzmocnili oraz napełniła się nimi ziemia Goszen. 8 Powstał też nad Micraim nowy król, który nie znał Josefa. 9 I powiedział do swojego ludu: Oto lud synów Israela stał się dla nas zbyt liczny i silny. 10 Mądrze z nim postąpmy, aby się nie rozmnożył; bo gdyby przyszła wojna i on przyłączy się do naszych nieprzyjaciół, będzie walczył przeciwko nam oraz ujdzie z tej ziemi. 11 Zatem ustanowił nad nim nadzorców robocizny, aby go dręczyli ciężkimi robotami. To on zbudował miasta na zapasy dla faraona Pithom i Raamses. 12 Ale im bardziej go udręczali, tym bardziej się rozmnażał i tym bardziej rozrastał; zatem się zatrwożyli z uwagi na synów Israela. 13 I Micrejczycy srogo ujarzmili synów Israela. 14 Zaś ich życie czynili gorzkim, ciężką robotą przy glinie, cegłach i wszelkiej pracy na polu, przy której bez litości ich ujarzmiali. 15 Król Micraim powiedział też do ebrejskich położnych, z których imię jednej to Szyfra, a imię drugiej Pua, 16 mówiąc: Gdy będziecie przy porodach Ebrejek, uważajcie na krzesło porodowe; jeśli to syn zabijcie go, a jeżeli córka niechaj zostanie żywa. 17 Ale położne obawiały się Boga i nie czyniły tak, jak im powiedział król Micraim, lecz zostawiały dzieci przy życiu. 18 Więc król Micraim wezwał położne oraz do nich powiedział: Czemu to uczyniłyście i zostawiacie dzieci przy życiu? 19 Zaś położne powiedziały do faraona: Dlatego, że Ebrejki nie są takie, jak micrejskie niewiasty; gdyż są zdrowe. Rodzą, zanim przyjdzie do nich położna. 20 Bóg też dał powodzenie położnym, więc lud się mnożył i wielce wzrastał. 21 A ponieważ położne obawiały się Boga, pobudował im domy. 22 Zaś faraon tak rozkazał całemu swojemu ludowi: Każdego nowonarodzonego syna wrzućcie do rzeki, a każdą córkę zostawcie przy życiu.