Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 14

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;

nbg

Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.

bg

Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;

2
ubg

Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.

nbg

Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.

bg

Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

3
ubg

A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.

nbg

I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.

bg

Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.

4
ubg

Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.

nbg

Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!

bg

Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;

5
ubg

Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.

nbg

Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.

bg

Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.

6
ubg

Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.

nbg

Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.

bg

Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.

7
ubg

Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.

nbg

Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.

bg

Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.

8
ubg

Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;

nbg

Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu

bg

Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:

9
ubg

To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.

nbg

na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.

bg

Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.

10
ubg

Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?

nbg

Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

bg

Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?

11
ubg

Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;

nbg

Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –

bg

Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.

12
ubg

Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.

nbg

tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.

bg

Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.

13
ubg

Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.

nbg

O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!

bg

Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

14
ubg

Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.

nbg

Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.

bg

Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

15
ubg

Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.

nbg

Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.

bg

Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.

16
ubg

Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?

nbg

Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.

bg

Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.

17
ubg

Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.

nbg

Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.

bg

Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.

18
ubg

Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.

nbg

Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,

bg

Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.

19
ubg

Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.

nbg

jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.

bg

Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.

20
ubg

Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.

nbg

Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.

bg

Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.

21
ubg

Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.

nbg

Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.

bg

Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.

22
ubg

Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.

nbg

Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.

bg

Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.