Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;
Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.
Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.
Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.
A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.
I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.
Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.
Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!
Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.
Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.
Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.
Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.
Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.
Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.
Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;
Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu
To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.
na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.
Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?
Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?
Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;
Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –
Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.
tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.
Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.
O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!
Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.
Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.
Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.
Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.
Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?
Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.
Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.
Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.
Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.
Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,
Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.
jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.
Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.
Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.
Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.
Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.
Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.
Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.