Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 14

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;

nbg

Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.

2
ubg

Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.

nbg

Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.

3
ubg

A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.

nbg

I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.

4
ubg

Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.

nbg

Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!

5
ubg

Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.

nbg

Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.

6
ubg

Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.

nbg

Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.

7
ubg

Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.

nbg

Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.

8
ubg

Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;

nbg

Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu

9
ubg

To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.

nbg

na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.

10
ubg

Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?

nbg

Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

11
ubg

Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;

nbg

Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –

12
ubg

Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.

nbg

tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.

13
ubg

Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.

nbg

O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!

14
ubg

Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.

nbg

Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.

15
ubg

Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.

nbg

Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.

16
ubg

Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?

nbg

Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.

17
ubg

Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.

nbg

Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.

18
ubg

Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.

nbg

Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,

19
ubg

Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.

nbg

jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.

20
ubg

Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.

nbg

Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.

21
ubg

Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.

nbg

Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.

22
ubg

Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.

nbg

Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.