Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;
Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.
Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;
Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.
Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.
Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.
A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.
I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.
Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.
Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!
Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;
Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.
Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.
Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.
Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.
Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.
Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.
Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.
Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.
Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;
Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu
Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:
To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.
na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.
Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.
Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?
Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?
Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;
Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –
Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.
Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.
tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.
Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.
Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.
O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!
Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!
Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.
Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.
Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.
Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.
Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.
Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?
Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.
Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.
Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.
Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.
Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.
Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.
Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,
Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.
jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.
Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.
Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.
Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.
Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.
Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.
Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.
Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.
Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.
Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.
Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.