Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 20
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wtedy Sofar z Naama odpowiedział:
Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
Dlatego moje myśli skłaniają mnie do odpowiedzi i z tego powodu mówię pośpiesznie.
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
Słuchałem obraźliwego upomnienia i duch mojego zrozumienia podsuwa mi odpowiedź:
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
Czy nie wiesz, że od wieków, odkąd człowieka postawiono na ziemi;
Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
Radość niegodziwych jest krótka, a wesołość obłudnika trwa okamgnienie?
że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?
Choćby jego wyniosłość sięgała aż do niebios, a jego głowa do obłoków;
Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,
To jednak zginie on na wieki jak jego własny gnój, a ci, którzy go widzieli, powiedzą: Gdzie on się podział?
jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?
Uleci jak sen i nie znajdą go; ucieknie jak nocne widzenie.
Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.
Oko, które go widziało, nie zobaczy go więcej, i już nie ujrzy go jego miejsce.
Oko, które go oglądało, więcej go nie zobaczy oraz więcej nie ujrzy go jego miejsce.
Jego synowie będą się korzyć przed ubogim, jego ręce zwrócą swe bogactwo.
Jego dzieci muszą zaspakajać krzywdzonych, a jego ręce – zwrócić, co wydarł.
Jego kości są pełne grzechów jego młodości, razem z nim spoczną w prochu.
Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.
A choć zło jest słodkie w jego ustach i zataja je pod swoim językiem;
Chociaż zło jest słodkie w jego ustach oraz chowa je pod językiem;
Chociaż rozkoszuje się nim i nie opuszcza go, zatrzymując je na swoim podniebieniu;
chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;
To jednak jego pokarm we wnętrznościach przemienia się, staje się żółcią żmii w jego wnętrzu.
jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.
Połknął bogactwa i zwróci je; Bóg je wyrzuci z jego brzucha.
Pochłonął bogactwa, ale musi je znowu wypluć; Bóg wyrzuci je z jego głodnego wnętrza.
Będzie ssał jad żmii, zabije go język węża.
Wessał jad jaszczurzy, więc uśmierca go żądło syczących gadów.
Nie zobaczy rzek, potoków, strumieni miodu ani masła.
Nie będzie się rozkoszował widokiem potoków, rozlewających się strumieni miodu oraz śmietanki.
Zwróci swój zysk i nie połknie go; i choć znowu zdobędzie wielki majątek, nie ucieszy się z niego.
Musi zwrócić cudzą pracę, nie strawi jej; i ile dóbr nie nabył – nimi się nie ucieszy.
Bo uciskał i opuszczał ubogich, przemocą zabrał dom, którego nie zbudował.
Bowiem gnębił i opuszczał biednych oraz zagarnął dom, którego nie zbudował.
Dlatego nie zazna pokoju w swoim wnętrzu, nie zatrzyma tego, czego pragnął.
Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w swoim wnętrzu, dlatego też nie zatrzyma niczego ze swych skarbów.
Z jego pokarmów nic nie zostanie, nie rozmnożą się jego dobra.
Nic nie uszło jego pożądliwości, dlatego jego dobro nie ma trwałości.
Mimo obfitości jego dostatku dosięgnie go bieda. Wszelka ręka nikczemnych uderzy na niego.
Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.
Gdy będzie miał czym napełnić swój brzuch, Bóg ześle na niego zapalczywość swego gniewu, wyleje na niego i na jego pokarmy.
Choćby mu starczyło na napełnienie swojego wnętrza Bóg spuszcza na niego żar Swojego gniewu oraz zrasza go siarczystą swą wilgocią.
Gdy będzie uciekał przed żelazną bronią, przebije go łuk spiżowy.
Choć się schroni przed żelazną zbroją – przebije go grot z kruszcu.
Wyjęta będzie strzała z grzbietu, a grot przeszyje jego wątrobę; ogarnie go strach.
Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.
Wszelka ciemność zaczai się w jego kryjówkach. Pożre go ogień niewzniecony, a ten, kto pozostał w jego przybytku, będzie udręczony.
Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.
Niebo odkryje jego nieprawość, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.
Dobytek jego domu przepadnie, jego dobra rozpłyną się w dniu Bożego gniewu.
Plon jego domu będzie uprowadzony; w dzień Jego gniewu stanie się rozpływającą się wodą.
Taki jest dział Boga dla niegodziwego i dziedzictwo przeznaczone mu przez Boga.
Oto udział niegodziwego od Boga i dziedzictwo naznaczone mu przez Wszechmocnego.