Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wtedy Hiob odpowiedział:
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i miażdżyć mnie słowami?
Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?
Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, że tak się znęcacie nade mną?
Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.
A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie.
A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.
A jeśli rzeczywiście chcecie się wynosić nade mną i dowodzić mi mojej hańby;
Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.
Wiedzcie, że to Bóg mnie powalił i swoją siecią mnie otoczył.
Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.
Oto wołam o krzywdę, ale nikt nie słucha; krzyczę, ale nie ma sądu.
Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.
Zagrodził mi drogę, abym nie mógł przejść, i na moich ścieżkach rozpostarł ciemność.
Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.
Odarł mnie z mojej chwały i zdjął koronę z mojej głowy.
Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.
Zniszczył mnie ze wszystkich stron i ginę; moją nadzieję wyrwał jak drzewo.
Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.
Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga.
Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.
Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu.
Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.
Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią.
Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.
Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli.
Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.
Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach.
Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.
Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami.
Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.
Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała.
Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.
Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi.
Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.
Brzydzą się mną wszyscy moi najbliżsi; ci, których kocham, stanęli przeciw mnie.
Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.
Moje kości przylgnęły do mojej skóry i do mego ciała; pozostała tylko skóra wokół zębów.
Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.
Zlitujcie się nade mną, zlitujcie się nade mną, moi przyjaciele, bo ręka Boża mnie dotknęła.
Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg? Czy nie dość wam mojego ciała?
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?
Oby teraz zostały zapisane moje słowa! Oby je w księdze utrwalono!
Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.
Oby rylcem z żelaza i ołowiem zostały na wieczną pamiątkę wyryte na skale!
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że w ostateczny dzień stanie na ziemi.
Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.
A choć moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga.
A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.
Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu.
Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.
Powinniście mówić: Czemu go prześladujemy? Gdyż we mnie znajduje się korzeń sprawy.
Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;
Wy sami lękajcie się miecza, bo gniew za nieprawość sprowadza miecz, abyście wiedzieli, że jest sąd.
drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.